boomen  een  wantsensoort  voorkomt,  die  niet  slechts  de  afgescheiden 
suiker  gebruikt,  maar  ook  de  nectariën  zelf  opeet.  Deze  wantsen 
beschadigen  de  bladeren  bovendien  in  die  mate,  dat  de  boom  er 
onder  lijdt,  hetgeen  reeds  bij  oppervlakkige  beschouwing  opvalt. 
Hetzelfde  kan  men  opmerken  bij  een  boom,  gemerkt  „Malvacea 
Karato”  en  bij  eenige  andere  soorten  dezer  familie. 
Om  te  bewijzen,  dat  het  afscheiden  van  suiker,  hetwelk  schadelijke 
insecten  aanlokt,  inderdaad  voor  deze  boomen  van  nadeel  is,  zou  het 
nog  noodig  zijn,  aan  te  toonen,  dat  zij  ongeschonden  blijven,  als  de 
suikerafscheiding  niet  plaats  heeft.  Dit  bewijs  wordt  reeds  zonder 
meer  door  eenige  andere  Malvace'én  geleverd : 
Twee  in  Indië  zeer  verbreide  struikachtige  Mahaceën,  namelijk : 
Hibiscus  rosa  smensis  L.  en  Hihiscus  tiliaceus  L.  hebben  op  hunne 
bladeren  nectariën.  Zij  worden  echter  noch  door  mieren  noch  door 
andere  schadelijke  insecten  bezocht,  omdat  in  die  nectariën  altijd,  voor 
zoover  ik  kon  nagaan,  een  schimmel  woekert,  die  uiterlijk  reeds  aan 
haar  zwarte  kleur  te  herkennen  is.  Deze  schimmel  maakt,  dat  de 
suikerafscheiding  niet  tot  stand  komt  en  hierdoor  vervalt  de  aan- 
trekkingskracht der  nectariën  voor  insecten,  die  voor  de  plant 
schadelijk  zouden  zijn.  Deze  struiken  steken  juist  door  hun  gunstig 
uiterlijk  in  het  ilfa/vaceèwkwartier  sterk  af  tegenover  de  bovenver- 
melde planten,  welke  door  mieren  en  andere  insecten  bezocht  worden. 
Op  grond  van  de  omstandigheid,  dat  de  extraflorale  nectariën  zich 
hoofdzakelijk  op  en  bij  de  bloeiwijzen  bevinden,  stelde  Burck  de 
hypothese  op,  dat  zij  in  sommige  gevallen  er  toe  zouden  dienen,  om 
mieren  in  de  nabijheid  der  bloemen  te  lokken,  teneinde  deze  te 
beschermen  tegen  het  aanboren  en  tegen  den  roof  van  honig  door 
bijen  en  wespen.  Ik  kon  echter  zelfs  aan  de  door  hem  onderzochte 
planten  geen  bevestiging  voor  zijne  hypothese  vinden.  Vooreerst  toch 
komen  de  nectariën  slechts  zelden  uitsluitend  op  de  bloeiwijzen  voor ; 
ook  de  door  hem  als  bewijs  aangevoerde  planten,  als : Thunhergia 
grandiflora,  Roxb.,  Gmelina  asiatica  L,  en  Gmelina  hracteata, 
Nycticalos  macro syglion  en  Nycticalos  Thomsonii  kunnen  niet  als 
voorbeelden  dienen,  omdat  deze  planten  evenzoo  aan  hare  vegeta- 
tieve organen,  als  bladeren  en  stengels,  nectariën  bezitten,  welke 
volgens  hem  aldaar  niet  aanwezig  zijn  of  door  hem  niet  genoemd 
worden.  Wat  de  zoogenaamde  ,, mierenbroodjes”  (BüRCK’sche  Körper- 
chen)  op  de  kelk  van  Thunhergia  grandiflora  betreft,  is  het  mij 
gebleken,  dat  deze  in  ’t  geheel  geen  „food-bodies”  zijn,  maar  gewone 
suikerafscheidende  vervormde  haren,  welke  ik  ook  op  de  bracteen, 
bladeren  en  bladstelen  van  deze  plant  heb  aangetroffen. 
Verder  bleek  mij,  dat  het  aantal  der  aangeboorde  bloemen  in  geen 
