( 613  ) 
raiiraenoiden-eieren  in  mijn  vorig  opstel  uit  van  de  stelling,  dat  aan 
de  zich  in  de  dooiermassa  bevindende  oliedruppels  een  vaste  plaats  kan 
worden  toegekend  en  ontwierp  op  grond  hiervan  een  schema  van  de 
dooieromgroeiing  bij  deze  eieren  Door  Sumner  en  Kopsch  werd  de 
juistheid  dezer  onderstelling  en  dientengevolge  van  het  schema  be- 
twijfeld, door  Sumner  op  grond  van  het  feit,  dat  men  bij  Fundulus 
heteroclitus  de  oliedruppels,  bij  omkeering  van  het  ei  in  een  com- 
pressorium,  van  plaats  kan  doen  veranderen.  Sumner  heeft  hierin 
volkomen  gelijk.  Ook  bij  verscliillende  marine  pelagische  eieren  kan 
men,  niet  alleen  in  het  ei,  maar  ook  nog  in  de  vrij  zwemmende 
larve  de  oliedruppels,  door  ei  of  larve  in  een  abnormalen  stand  te 
brengen,  zich  door  de  vloeibare  dooiermassa  naar  een  andere  plaats 
zien  bewegen.  Bij  de  eieren  der  Muraenoiden  is  dit  echter  geenszins 
het  geval.  De  reeds  vroeger  door  mij  uitvoerig  beschreven  structuur 
van  den  periblast  en  den  dooier  verhindert  het  verplaatsen  van  de 
oliedruppels  volkomen.  Zoo  liggen  bijv.  bij  de  eieren  van  Muraena 
No.  4 een  groot  aantal  vrij  groote  oliedruppels  op  vrij  regelmatige 
afstanden  van  elkaar  aan  de  oppervlakte  van  den  dooier  verspreid. 
Gedurende  de  geheele  omgroeiing  van  den  dooier  blijft  nu  de  onder- 
linge afstand  van  deze  oliedruppels  geheel  dezelfde  en  ondergaat 
alleen  tengevolge  van  de  vormverandering  van  den  dooier  tengevolge 
van  de  insnoering  door  den  blastodermring  bij  de  omgroeiing  (fig.  4 
plaat  2)  een  kleine  verandering,  die  echter  zoodra  de  insnoering 
voorbij  is,  weer  voor  den  vroegeren  toestand  plaats  maakt.  Lagen 
deze  oliedruppels  los  in  den  dooier,  dan  zouden  zij  zich  alle  aan 
de  bovenzijde  van  het  ei  verzamelen,  of  zou  in  elk  geval  hun 
onderlinge  afstand  gedurende  het  aangroeiingsproces  moeten  veran- 
deren. Eerst  als  later  de  dooiermassa  in  het  zich  ontwikkelende 
embryo  sterk  van  vorm  verandert  en  peervormig  wordt,  veran- 
deren de  oliedruppels  natuurlijk  hunne  onderlinge  ligging.  Ook  dan 
blijven  zij  echter  nog  over  de  oppervlakte  van  den  dooier  verspreid. 
Ook  experimenteel  kan  men  de  constante  vaste  ligging  der  olie- 
druppels in  de  dooierspheer  aantoonen.  Als  men  door  voorzichtig 
met  een  fijne  naald  door  de  eikapsel  te  prikken,  een  of  meer 
dezer  oliedruppels  of  kleine  stukjes  van  den  dooier  uit  het  ei 
licht,  blijven  de  overige  oliedruppels  volkomen  op  dezelfde  plaats 
liggen.  Zulke  eieren  ontwikkelen  zich  dooi’gaans  volkomen  normaal 
en  worden  tot  normaal  gebouwde  larven.  Voert  men  de  operatie 
voorzichtig  uit,  zoodat  het  losgemaakte  stukje  nog  door  een  dun 
draadje  met  den  periblast  in  verbinding  blijft,  dan  kan  men  zien, 
hoe  ook  dit  stukje,  dat  dan  toch  wel  zeer  zeker  als  een  vast  punt 
1.  c.  pag.  142. 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XV.  A®.  1906/7. 
41 
