( 627  ) 
karmijn  met  de  sonde  in  de  maag  gebracht  (Proef  n®.  11 — 13);  bij 
eenige  caviae  spoot  ik  voor  dit  doel  de  gekleurde  deeltjes  in  het 
distale  gedeelte  van  den  doorgesneden  oesophagiis,  die  daarna  werd 
afgebonden  (Proef  n".  14 — 18).  Bij  de  sectie  was  noch  in  de  longen, 
noch  in  de  bronchiale  klieren  eenig  spoor  van  de  gekleurde  stoffen 
te  vinden. 
Bij  verschillende  caviae  werden  voorts  de  fijne  deeltjes  na  laparo- 
tomie  direct  in  den  darm  gebracht  (Proef  n“.  19 — 35).  Ook  hier  was 
in  het  longweefsel  en  in  de  bronchiale  klieren  niets  van  de  gekleurde 
stoffen  te  vinden,  terwijl  overal  het  beeld  van  de  normale  anthra- 
cose  met  wisselende  intensiteit  te  constateeren  was. 
Bij  enkele  proeven  bemerkte  ik,  dat  gekleurde  deeltjes,  die  direct 
in  den  darm  waren  gespoten,  later  ook  te  vinden  waren  in  de  maag, 
in  den  oesophagus  en  in  den  pharynx,  soms  in  vrij  groote  hoeveel- 
heden (Proef  n®.  21,  22,  29  en  30).  In  het  slijm  uit  de  trachea  kon 
men  soms  bij  microscopisch  onderzoek  duidelijk  de  gekleurde  deel- 
tjes waarnemen  (Proef  n®.  21  en  29),  terwijl  éénmaal  (Proef  n®  29) 
de  gemakkelijk  te  herkennen  ultramarijnkorrels  zelfs  in  het  slijm 
van  de  hoofdbronchi  te  zien  waren.  Het  is  wel  waarschijnlijk,  dat 
de  dieren  in  agone  deze  stoffen  uit  den  pharynx  geaspireerd  hadden ; 
immers  volgens  Nenniger  e.  a.  worden  ook  vaak  bacteriën  in  agone 
uit  den  pharynx  geaspireerd. 
Het  was  nu  echter  de  vraag,  hoe  de  stoffen  uit  den  darm  in  den 
pharynx  waren  gekomen.  Was  dit  door  een  beweging  van  de  fijne 
deeltjes  in  proximale  richting,  zooals  o.  a.  Grützner^)  dit  voor  deeltjes 
in  den  darm  beschrijft  en  Kast  ook  voor  den  oesophagus  heeft 
aangetoond,  óf  hadden  de  dieren  de  eigen  faeces  opgegeten  ? "*) 
Ten  einde  deze  vraag  te  beantwoorden,  werden  vier  caviae,  nadat 
ultramarijn  na  laparotomie  in  den  darm  was  gebracht,  zorgvuldig 
in  een  verband  gewikkeld,  zoodat  opeten  van  faeces  niet  mogelijk 
was  (Proef  n“.  32 — 35).  Het  bleek  nu,  dat  het  ultramarijn  wel  een 
eindweegs  proximaal  van  de  plaats  van  inspuiting  opgestegen  was, 
maar  in  den  oesophagus,  in  den  pharynx  en  in  de  groote  luchtwegen 
was  geen  ultramarijn  te  vinden. 
Hieruit  schijnt  dus  te  volgen,  dat  het  ultramarijn  eenvoudig  door 
’)  Zeitschr.  f.  Hygiene  u.  Infectionskrankheiten,  Bd.  38. 
2)  Archiv.  f.  d.  Ges.  Physiol.  (Pflüger).  Bd.  71. 
Berliner  Klin.  Wochenschr.  1906,  N*'  28. 
h Bij  hongeren  eten  caviae  en  konijnen  geregeld  hun  eigen  faeces  op  ; zij  doen 
dit  ook  vaak  als  ze  voldoende  voedsel  hebben. 
SwiRSKi : Archiv  f.  exper.  Path.  und  Pharm.  1902,  Bd.  48. 
