( 687  ) 
zijn,  liet  geheele  v,x  diagram  ingenomen  is.  Zoowel  de  2>lijnen,  als 
de  ^'-lijnen  hebben  de  eigenschap,  dat  door  een  gegeven  punt  slechts 
een  enkele  p-lijn,  of  slechts  een  enkele  ^'-lijn  kan  getrokken  wor- 
den. Een  zelfde  snijdt  echter  oneindig  veel  lijnen  van  het 
g'-stelsel,  en  elke  g-lijn  oneindig  vmel  lijnen  van  het  ^i-stelsel.  Zelfs 
snijdt  een  zelfde  j9-lijn  een  gegeven  ^'-lijn  in  meerdere  punten.  Toch 
zal  het  natuurlijk  noodig  zijn  dat  als  2 punten  coëxisteerende  phasen 
aangeven,  zoowel  de  ^-lijn  als  de  <7-lijn,  welke  door  het  eerste  punt 
gaat,  ook  door  het  tweede  punt  gaat.  Kiest  men  een  ^i-lijn  voor 
twee  coëxisteerende  phasen,  dan  zal  echter  niet  elke  willekeurig 
gekozen  waarde  voor  een  g'-lijn  door  hare  snijdingen  met  de 
aan  den  eisch  van  coëxistentie  voldoen,  omdat  er  nog  aan  een  derde 
voorwaarde  moet  voldaan  worden  n.1.  dat  even  groot  moet 
zijn.  De  slotsom  is  dus  deze : als  alle  p-lijnen  en  alle  g'-lijnen  ge- 
trokken zijn  en  van  haar  index  voorzien,  dan  is  er  nog  één  regel 
noodig  om  de  punten  te  bepalen  welke,  als  coëxisteerende  phasen 
aangevende,  bij  elkander  behooren.  In  de  volgende  bladzijden  zal  ik 
dus  hebben  aan  te  geven,  als  men  deze  methode  voor  de  bepaling 
van  coëxisteerende  phasen  wil  volgen  1“.  Hoe  de  gedaante  der  p-lijnen 
is  en  hoe  deze  gedaante  afhangt  van  de  keuze  der  componenten. 
2®.  Hoe  de  gedaante  der  g'-lijnen  is  en  hoe  deze  gedaante  afhangt 
van  de  keuze  der  componenten  3“.  welke  regel  bestaat  om  uit  de 
oneindig  vele  puntenparen  welke  als  p gegeven  is,  gelijke  waarde 
van  bezitten,  het  paar  of  de  meerdere  paren  uit  te  zoeken  welke 
coëxisteerende  phasen  voorstellen  — of  als  omgekeerd  de  waarde 
van  vooraf  gekozen  wordt,  de  behoorlijke  waarde  van  te  vinden, 
opdat  er  coëxistentie  zij. 
Maar  voor  de  bepaling  van  den  loop  der  spinodale  lijn  is  de 
toepassing  van  den  laatst  bedoelden  regel  niet  noodig.  Daarvoor  is 
de  teekening  der  p en  der  ^-lijnen  voldoende.  Overal  nl.  waar  een 
p-lijn  aan  een  g-lijn  raakt  is  een  punt  der  spinodale  lijn.  Wij  hebben 
nl.  uit  — — 
d^ip/dv\  d^ip 
) -[-  = 0,  en  uit 
dv^  \dx Jp  dvdx  dxdv  \ dx Jq 
d^ip 
d^ip  f dv\  d?ip  f dv 
de  waarde 
dxdv 
d^tp 
en  voor 
dv  \ 
dxj^ 
de  waarde 
d"^  lp 
~d^ 
d^ip 
dxdv 
dx 
, en  kunnen  dus 
de  vergelijking  der  spinodale  lijn  schrijven : 
Als  Avij  diis  in  staat  zijn,  om  uit  de  eigenschappen  van  de  com- 
