( 690  ) 
V V 
naar  rechts  grooter  worden,  of  — afnemen.  Bij  de  waarde  van 
V — b b 
da  db  , V 
X,  volgende  uit  — = MRT  — is  — = oneindig,  voor  grootere  waar- 
af dx  b 
V V 
den  van  x wordt  — steeds  kleiner,  en  daar  — nimmer  gelijk  'J  kan 
da 
worden,  omdat  ■—  niet  gelijk  oneindig  kan  worden,  is  de  lijn  v=h 
dx 
de  tweede  asymptoot.  Er  moet  dus,  als  men  x steeds  laat  toenemen, 
ook  buiten  de  waarden,  welke  voor  een  bepaald  gegeven  tweetal 
componenten  mogelijk  zijn,  ten  einde  de  omstandigheden  na  te  gaan, 
welke  bij  alle  mogelijke  systemen  kunnen  voorkomen,  waarbij  met 
db 
positieve  waarde  van  — ook  steeds  stijgende  waarde  van  Tk  voor- 
1 , , fdp\ 
komt,  een  minimum  volume  op  de  kromme  — = 0 voorko- 
\dxJvT 
men.  Voor  dat  punt  is  dan  ook  = 0. 
ydx^jvi 
Nu  wij  in  hoofd  trekken  beschreven  hebben  de  twee  krommen, 
welke  den  loop  der  p-lijnen  beheerschen,  zullen  wij  moeten  aan- 
geven op  welke  wijze  zij  dit  doen. 
Uit 
'dp' 
dv 
dxj„T 
ax  J 
dp 
dv  JxT 
mlgt  dat  aan  een  p-lijn  een  raaklijn  kan  getrokken  worden  //.r-as, 
als  zij  door  de  kromme 
door  de  kromme 
dp 
dx 
gaat,  en  een  raaklijn  //y-as,  als  zij 
•■T 
gaat.  Maar  ofschoon  dit  belangrijke  eigen- 
schappen zijn,  zouden  zij  onvoldoende  zijn  ter  bepaling  van  den  loop 
der  isobaren,  zoo  niet  van  een  dezer  lijnen  in  algemeene  trekken 
fdp\ 
de  gedaante  kon  worden  aangegeven.  De  lijn  — = 0 snijdt  n.1. 
\dxJ„T 
de  lijn  f — ) = 0 in  twee  punten,  en  het  zijn  deze  twee  punten 
' \dvJxT 
welke  voor  den  loop  der  p-lijnen  van  fundamenteele  beteekenis  zijn. 
Het  snijpunt  met  den  vloeistoftak  is  n.1.  voor  een  bepaalde p-lijn  een 
strikpunt,  terwijl  het  tweede  snijpunt  een  zoodanig  geïsoleerd  punt 
is,  dat  het  als  een  tot  een  enkel  punt  samengetrokken  p-kromme 
