( 724  ) 
kenbaar  aan  de  diep-groene  kleur  van  den  achtergrond  van  ’t 
gezichtsveld;  met  het  bloote  oog,  bij  opvallend  licht  echter,  begint 
die  kleurspeling  met  een  schitterend  violet,  om  langzaam  blauwer, 
en  tenslotte  stralend  groen  te  worden,  waarop  de  massa  kristalliseert. 
Roode  en  gele  kleuren  nam  ik,  bij  opvallend  licht  nimmer  waar. 
Deze  verschijnselen  keeren  steeds  in  dezelfde  volgorde  terug  bij  ’t 
herhalen  der  proef. 
Dat  de  fase  A werkelijk  geheel  ’t  gedrag  eener  stabiele  fase 
vertoont,  blijkt  o.m.  daaruit,  dat  als  de  kleur  bij  afkoeling  blauw  of 
groen  geworden  is,  zij  door  verwarming  weer  violet  wordt,  zoolang 
slechts  de  vaste  fase  S nog  niet  bereikt  is.  De  fase  is  dus  realiseer- 
baar bij  temperatuursverandering  in  twee  richtingen. 
§ 7.  Aangezien  mij  slechts  uiterst  weinig  der  stof  ten  dienste  stond, 
konden  de  thermometrische  bepalingen  alleen  in  haarbuisjes,  met 
behulp  van  een  loupe,  bestudeerd  worden. 
Bij  82. °1  C.  smelt  de  fase  S tot  eene  dubbelbrekende  fase  B,  die 
bij  86. *^4  C.  helder  wordt  en  overgaat  in  L.  Koelt  men  deze  isotrope 
smelt  af,  dan  gaat  ze  eerst,  bij  86°.4  C.  behoorlijk  over  in  B,  doch 
' bij  84°  C.  in  de  sterker  dubbelbrekende  fase  A,  welke  vele  tientallen 
graden  kan  onderkoeld  worden,  onder  behoud  harer  violette  kleuring, 
vóór  ze  in  de  vaste  fase  S overgaat. 
Gebrek  aan  stof  verhinderde  mij,  ’t  ware  stolpunt  van  S door 
enting  te  bepalen;  ik  schat  het  op  ± 80°  C. 
Hiermede  is  dus  het  positieve  bewijs  geleverd,  dat  de  merkwaar- 
dige kleurverschijnselen  bij  het  smelten  der  cholesterjl-esters,  niet 
op  rekening  van  ’t  aanwezig-zijn  eener  aethyleen-dubbelbinding  kunnen 
gesteld  worden,  en  dat  evenmin  een  eventueel  aanwezig-zijn  van 
fumaroïde  en  maleïnoïde  iso meren  als  oorzaak  van  ’t  optreden  der 
drie  vloeistoffen  kan  beschouwd  worden. 
Zaandam,  15  Febrari  1907. 
Natuurkunde.  — De  Heer  Zeeman  doet  eene  mededeeling  namens 
den  Heer  F.  M.  Jaeger;  „Over  den  invloed  lo elke  lichtstraling 
heeft  op  het  elektrisch  geleidingsvermogen  van  den  Japanschen 
antimonief’ . 
(Mede  aangeboden  door  den  Heer  J.  D,  van  der  Waals.) 
§ 1.  Sedert  geruimen  tijd  bezig  zijnde  met  de  bepaling  van  den 
specifieken  elektrisclien  weerstand  in  de  drie  kristallografische  hoofd- 
richtingen van  den  antimoniet  van  Shikoku  (Japan),  had  ik  reeds  ge- 
vonden, dat  zich  bij  deze  stof,  welke  tot  de  zeer  slechte  geleiders  behoort, 
