( 725  ) 
onverklare  onregelmatigheden  voordoen,  wanneer  men  den  weerstand, 
bij  identiek  potentiaalverval,  gedurende  langeren  tijd  telkens  achtereen 
opnieuw  bepaalde. 
Gewoonlijk  werd  de  verkregen  uitslag  van  den  galvanometer  eerst 
hoe  langer  zoo  grooter,  om  na  verloop  van  tijd  weer  te  dalen,  waarop, 
naar  ik  vond,  somtijds  periodieke  vergrooting  en  verkleining  volgde. 
Een  verband  tusschen  spanning,  stroom-intensiteit  en  tijdsverloop  was 
niet  te  ontdekken. 
Daar  bij  staafjes  van  enkele  cM.  lengte  en  cirka  een  kwart  c^P. 
doorsnede,  weerstanden  in  de  diverse  richtingen  gevonden  werden, 
tusschen  500  en  20000  millioenen  Ohm  gelegen,  werd  door  mij 
eerst  gedacht  aan  een  irnpregnatie  der  elektrische  lading  in  ’t  slecht 
geleidende  materiaal.  Echter  zou  een  eventueele  polarisatiestroom, 
wegens  zijne  tegengestelde  richting,  eene  schijnbare  vergrooting  van 
den  weerstand  moeten  ten  gevolge  hebben,  terwijl  de  ervaring  juist 
op  eene  gemiddelde  verhleining  van  den  aanvankelijken  weerstand  wees. 
§ 2.  Terwijl  ik  bezig  was,  naar  den  oorsprong  dezer  afwijkingen 
te  zoeken,  viel  een  zonnestraal  door  een  opening  van  het  gordijn  op  het 
spiegelglas,  dat  den  TnoMSON-galvanometer  afsloot,  en  werd  daar  partieel 
teruggekaatst  naar  de  plaats,  waar  het  apparaatje  stond,  waarin  zich  de- 
antimoniet  bevond,  gesneden  met  de  lengte-richting  evenwijdig  aan 
de  kristallogratische  ó-as.  De  naald  van  den  galvanometer  sloeg 
onmiddellijk  uit  naar  diè  zijde,  waarin  de  totale  uitslag  vergroot 
werd.  Eerst  meende  ik,  dat  de  in  den  galvanometer  éénzijdig  in- 
dringende zonnewarmte,  den  cocondraad  zóódanig  veranderd  had, 
dat  eene  torsie  daarvan  het  gevolg  was.  Toen  ik  echter,  eenige 
oogenblikken  later,  in  de  nabijheid  van  het  praeparaatje,  een  lucifer 
toevalligerwijze  moest  aansteken,  geschiedde  de  vergrooting  van  den 
reeds  bestaanden  uitslag  wederom,  en  thans  in  denzèlfden  zin  als 
vroeger,  en  tevens  sterker. 
§ 3.  Hier  deed  zich  dus  een  nieuw  verschijnsel  voor.  Óf  de  licht- 
straling, öf  de  warmte  moesten  de  oorzaak  van  het  fenomeen  zijn. 
Ik  heb  daarop  het  volgende  stel  proefnemingen  gedaan. 
Een  antimonietstaafje,  geheel  met  paraffine  omgoten,  en  evenwijdig 
aan  de  ó-as  gesneden,  werd  geschakeld  in  den  stroom  van  een  dynamo, 
terwijl  de  spanning  door  een  lampen  weerstand  op  precies  35  Volt 
werd  vastgehouden.  Bij  inschakeling  van  den  TnoMSON-galvanomeler  ^), 
welke  volgens  de  door  Julius  aangegeven  methode  trillingsvrij  was 
1)  De  inwendige  weerstand  van  het  instrument  bedroeg  6681  Ohm. 
