( 726  ) 
opgehangen,  en  die  zóó  gevoelig  was,  dat  hij,  bij  spiegelafstand  van 
twee  Meter,  nog  26,5  mM.  uitslag  (dubbelen)  gaf  voor  een  stroom 
van  0,000000006  Ampère,  — werd  een  blijvende,  enkele  uitslag 
verkregen  van  10,7  cM.  links  van  het  nulpunt. 
Een  gloeilampje  (van  110  Volt),  op  cirka  2 M.  afstand  van  het 
praeparaat  gebracht,  gaf  een  vergrooting  van  dezen  uitslag  van  4 mM., 
d.  i.  3,7  “/o,  — in  di't  geval  overeenkomende  met  eene  weerstands- 
vermindering  van  cirka  53  millioen  Ohm. 
Toen  dezelfde  lamp  op  1 Meter  afstand  geplaatst  werd,  bracht  zij  eene 
vergrooting  van  den  uitslag  teweeg  van  11  mM.;  op  Vs  Meter  afstand 
van  cirka  20  mM.,  en  een  kort  oogenblikje  bij  het  staafje  gehouden, 
van  220  mM.  ruim,  zijnde  resp.  vergrooting  van  het  geleidingsver- 
mogen  met  ± 10  7o)  ^ 1^)7  7o  eii  ^06  7o  • V 
Vervolgens  werd  de  lamp  verwijderd,  en  nadat  de  uitslag  weer 
ongeveer  de  oorspronkelijke  waarde  had  verkregen,  een  der  gordijnen 
vóór  het  raam  opengeschoven,  zoodat  het  diffuse  daglicht  (bewolkte 
hemel)  op  ’t  toestelletje  viel.  Oogenblikkelijk  werd  de  uitslag  met 
ruim  4 raM.,  d.  i.  cirka  3,7  7o  vergroot.  Daarop  werd  een  houten 
doosje  over  het  apparaat  heen  gezet,  en  dan  weer  verwijderd.  Bij 
achtereenvolgende  herhaling  van  de  proef  werden  de  blijvende  uit- 
slagen in  het  licht,  telkens  van  3 tot  8 mM.  grooter  gevonden  dan 
in  het  donker. 
§ 4.  Bij  de  voorgaande  proeven  viel  er  maar  uiterst  weinig  licht 
op  ’t  antimonietstaafje,  daar  dit  geheel  en  al  omkleed  was  met  een 
cirka  0,4  cM.  dikken  mantel  van  paraffine  V,  en  dus  alleen  het,  door 
de  halfdoorschijnende  omhulling  heendringende  licht  zijne  werking 
kon  uitoefenen. 
Daarop  werd  de  proef  als  volgt  herhaald. 
Een  splijtlamel  7 van  antimoniet  werd  tusschen  twee  veel  grootere 
koperen  platen  ingeklemd,  welke  beide  platen  goed  geïsoleerd  waren. 
De  geheele,  aldus  verkregen  condensator  (fig.  1)  was  aan  zijden 
draden  7 opgehangen. 
Het  antimonietplaatje  had  eene  dikte  van  cirka  1 m.M.  en  een 
doorsnede  die  wellicht  cirka  ^|^  cM^  zal  bedragen  hebben. 
Werd  nu  een  lichtbron  bij  I geplaatst,  dan  werd  de  blijvende,  bij 
10,5  Volt  spanning  verkregen  uitslag  van  cirka  1,8  cM.,  slechts 
1)  De  weerstand  van  ’t  staafje  wordt  in  dit  laatste  geval  verminderd  met  een 
bedrag  van  ruim  950  millioen  Ohm. 
2)  De  bedoeling  dezer  voorzorgsmaatregelen  zal  later  in  eene  publicatie  met  den 
Heer  Vas  Nunes  worden  uiteengezet. 
®)  De  antimoniet  splijt  uiterst  volkomen  //  (010),  dus  j_  ö-as. 
