( 729  ) 
wordt  blijkbaar  de  afhankelijkheid  van  golflengte  en  opgewekte  weer- 
standsvermindering  voorgesteld  door  eene  kromme,  welker  minima 
in  ’t  nltra-rood,  in  ’t  groen  en  in  ’t  nltra-violet  liggen,  en  wier 
maxima  gelegen  zijn  in  ’t  roode  en  in  ’t  blauwe  deel  van  het  spektrum  ^). 
Wij  zullen  later,  als  de  weerstandsbepalingen  aan  deze  stof  tot  een 
gunstig  resultaat  gevoerd  zullen  hebben,  over  de  betrekking  tusschen 
de  warmte-,  en  elektriciteitsbeweging  in  dezen  geleider,  nadere  mede- 
deelingen  doen. 
§ 7.  Het  hier  ontdekte  verschijnsel  herinnert  sterk  aan  dat,  hetwelk 
men  bij  het  selenium  heeft  waargenomen.  Echter  dient  opgemerkt, 
dat  ofschoon  de  afhankelijkheid  van  de  lichtstraling,  en  zelfs  die  van 
de  golflengte  van  ’t  licht  op  de  toename  van  het  geleidingsvermogen,  ’) 
zich  geheel  analoog  kenbaar  maakt  als  bij  den  antimoni et,  toch  beide 
gev'allen  in  sommige  opzichten  van  elkaar  afwijken.  Vooreerst  spelen 
bij  het  seleen  polymorfe  omzetting  en  daarop  betrekking  hebbende 
evenwichtsverschuiving  een  groote  rol;  dan  echter  neemt  hier  de 
weerstand  bij  temperatuursstijging  steeds  af,  dus  juist  omgekeerd 
als  bij  mijne  onderzoekingen,  waarbij  bovendien  van  polymorfe 
omzettingen,  zoover  bekend  is  in  ’t  geheel  geen  sprake  is.  Een  analogie 
tusschen  beide  gevallen  is  te  vinden  in  het  reeds  door  Adams 
ontdekte  feit,  dat  de  weerstand  met  stijgende  elektromotorische  kracht, 
en  óók  na  langere  inwerking  daarvan,  afneemt;  eene  dergelijke 
afwijking  van  de  wet  van  Ohm  wordt  bij  den  antimoniet  evenzeer 
gevonden. 
Daarentegen  schijnt  het  gedrag  van  den  Japanschen  antimoniet 
méér  analogie  te  bieden  met  dat  van  het  gekristalliseerde  telluur ; 
ook  hier  wordt  de  weerstand  bij  verwarming  grooter,  bij  belichting 
kleiner *  *). 
1)  Ofschoon  niet  als  verklaringswijze  bedoeld,  zoo  wil  ik  hier  toch  even  herin- 
neren, dat  uit  het  onderzoek  van  Müller.  (N.  Jahrb.  f.  Miner.  u.  s.  w.  Beil.  Bd. 
17,  187 — 251)  omtrent  de  optische  konstanten  van  den  Japanschen  antimoniet, 
volgt,  dat  de  brekingsindices  en  juist  voor  de  groene  stralen  (tusschen 
de  lijnen  E en  F)  hunne  •maximitm- waar  den  hebben  (nl.  = 5,47 — 5,53  en 
>12  = 4,52  — 4,49,  terwijl  ook  de  dubbele  breking  voor  deze  stralen  haar  maximale 
grootte  bereikt.  De  polarisatie  der  teruggekaatste  stralen  is  rechts-elliptisch 
(negatief). 
*)  G.  WiEDEMANN,  Die  Lehre  v.  d.  Elektricitat,  (1882).  I.  p.  544—553). 
Sale,  Phil.  Mag.  [4].  47.  216.  (1874);  Pogg.  Ann.  150.  338;  Ghem.  News. 
33.  1.  (1876). 
4)  Adams,  Phil.  Trans.  157.;  Pogg.  Ann.  159.  621.  (1876),  Phil.  Mag.  [5].  1.  115. 
“)  Ik  heb  mij  met  den  Heer  J.  W.  Giltay  te  Delft  verstaan,  omtrent  het  mon- 
teeren  van  antimoniet-preparaten,  en  de  vervaardiging  van  antimonietcellen  voor 
praktisch  gebruik. 
49* 
