( 743  ) 
ring  aanleiding  geven  tot  het  ontstaan  van  een  geheel  gesloten  tak, 
die  zich  meer  en  meer  samentrekt  en  eindelijk  als  geïsoleerd  punt 
verdwijnt.  Het  is  duidelijk,  dat  op  deze  wijze  ondersteld  wordt,  dat 
de  complicatie  alleen  kan  verdwijnen  hoven  het  tripelpunt  en  niet 
in  het  tripelpunt  zelf,  of  met  andere  woorden,  dat  bij  het  doorgaan 
door  het  tripelpunt  steeds  bij  den  éénen  bestaanden  driephasendruk  eeji 
tweede  bijkomt,  en  deze  twee  eerst  meer  of  minder  hoog,  maar  altijd 
boven  den  tripelpuntsdruk  en  de  tripelpuntstemperatuur  samenvloeien 
en  verdwijnen.  Of  nog  anders  uitgedrukt,  in  deze  figuren  is  ondersteld, 
dat  altijd  een  temperatuurmaximum  in  de  driephasenlijn  aanwezig  is. 
In  het  licht  van  de  beschouwingen  van  onze  vorige  mededeeling  is 
deze  onderstelling  geenszins  gewettigd.  Maar  nog  afgezien  daarvan  rijzen 
zeer  ernstige  bezwaren  tegen  die  voorstellingen.  Vooreerst  laat  zich, 
als  men  daaraan  vasthoudt,  op  geenerlei  wijze  inzien  hoe  het  beloop 
der  binodale  vast-fluïde  zijn  moet  als  de  vaste  stof  de  vluchtigere 
component  is.  Vervolgens  heeft  in  de  geheele  opeenvolging  derp,.r- 
figuren  de  binodale  vast-fluïde  slechts  één  punt  met  de  as  x = 0 
gemeen.  Nu  is  het  echter  bekend,  dat  voor  de  komponenten  zelf, 
dus  voor  de  concentraties  x=0  en  x = l het  p,2^-diagram  van  fig.  1 
(zie  de  plaat)  geldt,  d.w.z.  bij  de  tripelpuntstemperatuur  bestaat  naast 
den  tripelpuntsdruk  C nog  een  tweede  evenwichtsdruk  vast-fluïde  (en 
wel  van  een  labiele  phase  C')  en  boven  en  onder  de  tripelpuntstem- 
peratuur bestaan  zelfs  nog  twee  zulke  drukken,  waarvan  dan  de 
eene  bij  metastabiel,  de  ander  bij  labiel  evenwicht  behoort.  Maar  dan 
zal  dus  ook  de  binodale  vast-fluïde  voor  het  mengsel  de  as  van  de 
komponente,  die  vast  wordt,  niet  eens,  maar  driemaal  moeten  snijden. 
En  ten  slotte  laten  zich  de  p , «-figuren  van  Smits  en  de  T,  «-figuren 
van  Van  der  Waals  ook  niet  in  overeenstemming  brengen  met  de 
door  den  eerste  ontworpen  v , «-figuren  ; immers  bij  deze  treedt  wel 
degelijk  vóór  de  afsnoering  plaats  vindt  drievoudige  snijding  van  de 
binodale  met  den  rand  op.  (Men  vergelijke  in  fig.  6 van  het  genoemde 
stuk  van  Smits  den  stand  fed  met  daartusschen  moet 
noodzakelijk  een  v , «-lijn  liggen,  die  den  rand  in  drie  punten  snijdt). 
Nu  de  aandacht  eenmaal  op  deze  labiele  en  metastabiele  evenwichten 
gevestigd  is,  schijnt  het  wenschelijk  deze  tegenstrijdigheden  weg  te 
nemen. 
We  gaan  daartoe  het  best  uit  van  de  v , «-figuur.  De  algemeene 
coëxistentie  vergelijking  van  phasen  in  de  variabelen  v ,x  en  T 
wordt  in  dit  geval,  als  wij  de  phase  2 thans  als  vaste  phase,  1 als 
fluïde  phase  beschouwen  ^) : 
h Cont..  II  p.  104. 
Verslagen  der  Afdeeling  Natuurk.  Dl.  XV.  A®.  1906/7. 
50 
