( 746  ) 
vooreerst  op,  dat  het  gemakkelijk  in  te  zien  is,  dat  althans  in 
een  speciaal  geval  znlk  een  punt  ook  thans  moet  bestaan.  Denken 
wij  ons  een  plooi,  waarvan  het  plooipunt  zoover  naar  de  zijde  der 
kleine  volumes  verschoven  is,  dat  de  raaklijn  aan  de  plooi  in  ’t 
plooipunt  naar  het  punt  wijst,  dat  den  vasten  toestand  aandnidt. 
Daar  de  plooi  in  ’t  plooipunt  den  isopiest  raakt,  ligt  in  dat  geval 
het  plooipunt  blijkbaar  op  de  lijn  1^=  0.^)  Maar  het  plooipunt 
ligt  ook  op  de  spinodale  lijn,  dus  het  punt  Q ligt  hier  in  het  plooi- 
punt, daar  nu  noch 
= 0, 
noch  — 
00.  We  mogen  daaruit  wel 
concludeeren  dat  in  soortgelijke  gevallen,  dus  die  gevallen,  waar  het 
plooipunt  nog  iets  verder  of  iets  minder  ver  naar  de  zijde  der  kleine 
volumina  verschoven  is,  en  misschien  in  ’t  algemeen  wanneer  het 
vluchtigheidsverschil  tusschen  de  beide  komponenten  groot  is,  een 
tak  van  T =0  door  de  figuur  zal  loopen,  en  deze  dan  wel  waar- 
schijnlijk een  snijpunt  met  de  lijn  O zal  hebben.  Nadere  preci- 
seering  dier  onderstelling  kan  natuurlijk  alleen  de  berekering  geven. 
Wij  zullen  daarbij  beginnen  met  het  geval,  dat  6 met  toenemende  ^ 
/dp\ 
toe-  en  a afneemt  zoodat  sterk  afneemt  en  — overal  positief 
Kox/v 
is ; en  wij  bepalen  ons  voorloopig  alleen  tot  het  vast  worden  van  de 
minst  vluchtige  componente,  dus  Xs  = 0.  Schrijven  wij  de  waarde, 
die  T aan  den  rand  krijgt  met  behulp  van  de  waarde  voor 
dp  ■ 
dx 
uit  de  toestandsvergelijking  afgeleid,  in  den  vorm: 
^^/dx\ 
(Vf—Vs) 
MRT  dh 
hy  dx 
MRT. 
(1) 
Het  is  duidelijk,  dat  deze  waarde  voor  y = oo  negatief  zal  worden, 
b Het  bovenstaande  werd  geschreven,  voordat  de  merkwaardige  proef  van  Prof. 
Onnes  (Deze  Verslagen  Nov.  1906)  de  aandacht  gevestigd  had  op  „barotropische” 
plooipunten.  Nu  de  onderzoekingen,  die  zich  aan  die  proef  hebben  vastgeknoopt, 
liet  bewijs  hebben  geleverd,  dat  plooipunten  kunnen  bestaan,  waarin  de  raaklijn 
//  x-as  loopt,  is  natuurlijk  a fortiori  bewezen  het  bestaan  van  plooipunten,  als  in 
den  tekst  worden  verondersteld,  waarin  de  helling  der  raaklijn  nog  niet  eens  zoo 
bijzonder  gering  behoeft  te  zijn. 
2)  Wij  merken  terloops  op,  dat  het  dus  niet  juist  is,  om  in  ’t  algemeen  te  zeggen 
dat  de  lijn  iV  = 0 om  de  plooi  heenloopt,  in  den  zin,  zooals  van  der  Waals 
(Deze  Verslagen  XII,  p.  610)  dit  blijkbaar  bedoelt,  d.  w.  z.  dat  de  snijpunten  van 
de  lijn  iV=0  met  de  binodale  en  spinodale  ter  weerszijden  van  het  plooipunt 
zouden  liggen.  Immers  mocht  het  plooipunt  nog  iets  verder  naar  de  zijde  der 
kleine  volumina  verschoven  zijn,  dan  liggen  blijkbaar  beide  snijpunten  van  N = 0 
met  binodale  cn  spinodale  op  den  damptak  dier  lijnen,  (het  gedeelte  dier  lijnen 
tusschen  het  plooipunt  en  het  punt  met  het  grootste  volume  op  de  x-as). 
