( 194  ) 
nemers,  Gill  en  Finlay,  bij  de  metingen  konden  begaan  zijn;  in 
het  geheel  verkreeg  hij  ook  29  onbekenden.  Het  oplossen  van  onge- 
veer 400  vergelijkingen  met  zoo  vele  onbekenden,  is,  het  vereischt 
geen  betoog,  een  ontzaggelijk  werk,  dat  toch  door  vereenigde  krachten, 
ook  van  andere  rekenaars,  tot  stand  gekomen  is. 
Het  mededeelen  van  verdere  bijzonderheden  van  dezen  belangrijken 
arbeid  zou  ons  echter  te  ver  voeren,  maar  wij  meenden  toch  de  ver- 
melding er  van  niet  te  mogen  nalaten.  Alleen  moet  ik  nog  opmerken, 
dat  het  niet  voldoende  is,  voor  een  bepaald  tijdstip  de  ligging  der 
baanvlakken  der  wachters  te  bepalen ; want  zooals  reeds  boven  gezegd 
is,  veranderen  zij  aanhoudend  van  stand.  Die  veranderingen  schijnen 
voldoende  voorgesteld  te  kunnen  worden  door  een  geregelden  terug- 
gang van  de  snijlijn  (knoopenlijn)  met  een  vast  vlak,  terwijl  de 
helling  dezelfde  blijft. 
Het  is  voornamelijk  de  afplatting  van  Jupiter,  die  dezen  teruggang 
veroorzaakt.  Maar  het  is  wenschelijk  het  bedrag  van  dien  teruggang 
door  waarnemingen  vast  te  stellen,  terwijl  dan  door  dat  bedrag  dat 
der  afplatting  gevonden  wordt.  De  ligging  der  baanvlakken  moet 
dus  op  verschillende  tijdpunten  bepaald  worden ; ook  hierin  heeft 
zich  de  heer  de  Sitter  verdienstelijk  gemaakt,  zie  zijne  boven  reeds 
genoemde  mededeeling,  aangeboden  door  den  heeren  Kapteyn  en 
E.  F.  VAN  DE  Sande  Bakhuyzen  in  onze  vergadering  van  Maart  j.1. 
(8)  Hetzelfde  boekdeel,  dat  de  ecliptische  tafels  van  Damoiseau 
bevat,  die  alleen  op  den  titel  vermeld  zijn,  behelst  ook,  in  een 
tweede  gedeelte,  tafels  „pour  trouver  les  configurations  des  satellites  de 
Jupiter” 
Wij  hebben  wel  de  wenschelijkheid  overwogen,  deze  tafels  niet 
ongewijzigd  voor  onze  berekeningen  te  gebruiken,  en  daartoe  ook 
kennis  genomen  van  de  onderzoekingen  van  Souillart,  Adams,  Marth, 
Gill,  Finlay,  en  de  Sitter,  maar  het  bleek  ons,  dat  onze  arbeid  dan 
in  hooge  mate  vergroot  zou  worden.  Wij  zoudén  eerst  nieuwe  ele- 
menten voor  al  de  wachters  moeten  vaststellen  en  nieuwe  tafels 
berekenen,  en  dit  zou  een  belangrijk  oponthoud  gegeven  hebben,  dat 
voor  ons  doel,  de  sterrekundigen  op  de  mogelijke,  in  1908  waar  te 
nemen,  conjuncties  voor  te  bereiden,  niet  noodzakelijk  zou  geweest  zijn. 
Wij  hebben  dus  de  tafels  van  Damoiseaü  voor  onze  berekening 
gebruikt,  maar  hebben  eerst  nagegaan  in  hoever  zij  de  werkelijk 
waargenomene  conjuncties  teruggaven  ; wij  zullen  zoowel  mededeelen, 
welk  verschil  de  tafels  opleverden  in  de  elongaties,  x en  x',  dér 
beide  wachters,  uitgedrukt  in  den  straal  van  Jupiter,  als  hoeveel  de 
