( 201  ) 
d.  i.  dat  er,  tusschen  twee  centrale  conjuncties  in,  eene  aanraking 
aan  de  andere  zijde  plaats  heeft.  De  duur  wordt  dan  nog  zeer  nabij 
met  1/2  vermenigvuldigd,  en  wordt  dus: 
voor  I en  II,  I en  III,  I en  IV,  II  en  III,  II  en  IV,  III  en  IV 
3^574,  3“,402,  3«,057,  6“,296,  5«,006,  10«,43, 
d.  i.  : 
3“34™,  3"24"’,  3"  3™,  6'‘18'^,  5"  0'^’,  10«26™. 
Deze  cijfers  gelden  alleen  voor  die  zeldzaam  voorkomende  gevallen, 
waarbij  1°.  de  bedekking  centraal  is,  en  2“.  de  snelheid  in  de 
verandering  der  elongatie,  voor  beide  wachters  gelijk  of  nagenoeg 
gelijk  is.  Zoodra  er  eenig  breedteverschil  bestaat,  zijn  de  tijdsver- 
loopen,  dat  de  beide  wachters  zich  als  één  hemellicht  vertoon  en, 
natuurlijk  geringer. 
2*^^  Aanhangsel.  Onderzoek  naar  de  onzekerheid,  die  in  de  be- 
paling der  synodische  omloopstijden  der  luachters 
bestaat. 
Delambre  zegt  in  de  inleiding  tot  zijne  in  1818  uitgegevene  Tables 
Eclipticpies,  blz.  XIX:  ,,Nous  n’avons  aucune  observation  d’éclipse 
antérieure  a 1660”.  Aannemende  nu,  dat  het  tijdsverschil  tusschen  de 
eerste  waargenomene  eclips  in  1660  en  de  laatste  in  1S16,  twee  jaar 
vóór  de  uitgaaf  dier  tafels,  (de  volgende  in  1660,  en  de  voorgaande 
in  1816  ook  in  rekening  nemende)  nog  eene  onzekerheid  toelaat, 
voor  de  vier  wachters,  van  20,  30,  40  en  60  seconden,  hetgeen  eer 
te  gunstig  dan  te  ongunstig  zal  zijn,  en  dit  deelende  door  het  aantal 
synodische  omloopen  in  156  jaren,  nl.  32193,  16032,  7951  en  3401, 
dan  verkrijgt  men  voor  de  onzekerheid  van  een  enkelen  omloop 
voor  I voor  II  voor  III  voor  IV 
0^00062,  0«,00188,  0%0050,  0s,0176. 
Als  Delambre  die  omloopstijden  dus  in  9 decimalen  van  sekunden 
geeft,  dan  moet  men  daaraan  niet  te  veel  waarde  hechten. 
Toen  Damoiseaü,  20  jaren  na  Delambre,  nieuwe  ecliptische  tafels 
h De  tafels  van  Delambre  en  Damoiseaü  waren  voornamelijk  bestemd  om  te 
dienen  bij  het  vóórspellen,  in  de  sterrekundige  jaarboeken,  van  de  eclipsen  der 
wachters,  namelijk  door  de  schaduw  van  Jupiter.  Daarom  heeft  bij,  even  als 
Delamrre,  al  die  termen  der  lengtesto ringen  vereenigd,  die  tijdens  de  opposities 
der  wachters  hetzelfde  argument  hebben,  ook  al  verschillen  die  argumenten  overal 
elders  in  de  loopbaan.  Om  derhalve  tafels  te  berekenen,  waaruit  de  lengte  en 
voerstralen  der  vier  wachters  op  alle  punten  hunner  loopbanen  kunnen  afgeleid 
worden,  zooals  Bessel  ze  in  zijne  Astronomische  üntersuchungen  en  Marth  ze  in 
de  Monthly  Notices  of  the  Royal  Astronomical  Society,  Vol.  LI,  (1891)  gegeven 
heeft,  was  het  noodzakelijk  deze  termen  weer  van  elkander  te  scheiden. 
