( 219  ) 
In  al  deze  reeksen  is  een  toenemende  verdieping  van  de  tint  bij 
afnemende  helderheid  duidelijk  te  zien.  Men  kan  trachten,  de  kleur 
als  lineaire  functie  van  de  helderheid  voor  te  stellen  ; langs  graphischen 
weg  werd  gevonden 
KL 
III— VI  c = 
VII— VIII 
IX— XII 
XIII— XIV 
XV 
XVI— XVIII 
2.15-1-0.35  (m  — 3) 
2.27  + 0.36 
3.17  4-  0.39 
4.45  -1-  0.42 
5.47  -h  0.39 
6.60  -1-  0.20 
Bij  alle  groepen,  behalve  de  laatste,  wordt  dus  vrijwel  dezelfde 
coëfficent  gevonden.  De  waarde  der  coëfficiënten  wordt  hoofdzakelijk 
bepaald  door  het  verschil  in  waargenomen  kleur  tusschen  de  zeer 
heldere  sterren  van  de  1®‘®  grootte,  en  de  groote  massa  van  de  3^^® 
en  4^®  grootte.  Om  nu  de  coëfficiënt  der  laatste  groep  met  de  andere 
in  overeenstemming  te  brengen,  is  het  noodig,  de  schijnbare  kleur 
van  « Tauri  en  « Orionis  5,6  aan  te  nemen  in  plaats  van  6,4  en 
6,5,  de  werkelijke  schattingen.  Een  zoo  groote  fout  is  voor  deze 
heldere,  dikwijls  geschatte  sterren  niet  wel  aan  te  nemen ; de  afwij- 
kende coëfficiënt  bij  de  roode  sterren  moet  dus  vooreerst  als  reeël 
aangenomen  worden,  al  is  een  verklarig  daarvoor  op  het  oogenblik 
moeilijk  te  geven. 
Vereenigt  men  nu  de  uitkomsten  van  de  vijf  eerste  groepen,  door 
de  afwijkingen  van  de  voor  m = d geldende  constanten  der  formules 
naar  de  helderheid  te  rangschikken  en  daarvan  weer  middelwaarden 
te  nemen,  dan  vindt  men : 
m 
c— c, 
W—B, 
W-B, 
0.3 
—1.03 
—1.10 
-0.91 
-1-.07 
—.12 
1.6 
—0.63 
—0.54  —0.47 
— 09 
— 16 
2.91 
-1-0.02 
-1-0.04  —0.02 
— 02 
-1-04 
3.73 
-1-0.32 
-1-0.31  -1-0.27 
-1-01 
-h05 
4.12 
-1-0.48 
_1_0.40  -1-0.39 
-1-08 
-1-09 
4.73 
-1-0.50 
-1-0.52  -1-0.60 
— 02 
— 10 
Een  lineaire  betrekking  c = c,  -|-  0,34  (m  — 3)  geeft  de  berekende 
waarden  onder  B,  en  de  afwijkingen  W — Deze  zijn  systematisch 
verdeeld  en  duiden  een  niet-lineaire  betrekking  aan.  Een  kromme 
lijn,  die  zoo  goed  mogelijk  aan  de  middelwaarden  aansluit,  geeft  de 
berekende  waarden  B.^  en  de  afwijkingen  W — B-^.  Zij  geeft  voor 
grooter  helderheid  een  sterker-,  voor  zwakker  helderheid  een  zwakker 
