( 231  ) 
deert  A'B' . Beschouwt  men  nu  alleen  waarden  van  6,  welke  ^ 1 
zijn,  neemt  men  m.  a.  w.  altijd  ^ T-^  aan,  dan  kan  men  zeggen 
dat  het  gebied  van  het  normale  type  II  (III)  praktisch  begrensd  is 
door  de  lijnen  ABD,  AA'  en  A' C.  Rechts  van  ABD  heeft  men  het 
abnormale  type  I (C^Hj -{- CHjOH,  aether  -{-02^));  links  van  A' C 
eveneens  type  I.  Maar  terwijl  in  het  eerste  gebied  van  I de  takken 
der  plooipuntslijn  en  C^A  zijn,  zijn  deze  in  het  tweede  gebied 
van  I Ct_Cq  en  C^B  (zie  figg.  23 — 25  1.  c.).  Men  kan  nl.  gemakkelijk 
aantonnen  (1.  c.),  dat  bij  jr  ^ 1 de  takken  der  plooipuntslijn  hi 
en  CaA  (type  II  en  III),  öf  C-^A  en  (Ijpe  I)  zijn,  terwijl  bij 
jr<(l  deze  takken  zijn  en  C^B  (type  II  en  III)  of  C^B  en 
C'oC'i  (type  I).  De  lijn  Jt  = 1 verdeelt  dus  het  gebied  van  type  II  (III) 
in  twee  stukken,  waar  men  resp.  het  aangeduide  verloop  der  plooipunts- 
lijn-takken  zal  hebben  (n.1.  bij  6 )>  1).  Maar  in  de  praktijk  zal  het  wel 
nimmer  voorkomen,  dat  bij  <9^1  een  waarde  van  n correspondeert, 
welke  veel  kleiner  dan  1 is,  want  met  een  hoogere  kritische  temperatuur 
stemt  meestal  ook  een  hoogere  kritische  druk  overeen.  Men  kan  dus 
zeggen,  dat  bij  een  gegeven  waarde  van  n het  abnormale  type  I 
intreedt,  wanneer  6 betrekhelijk  groot  is  [grooter  dan  de  met  die 
waarde  van  n correspondeerende  dubbelpunts  (van  de  plooipuntslijn) 
waarde  van  <9],  terwijl  het  normale  type  II  (of  III)  intreedt,  wanneer 
6 betrekkelijk  gering  is.  (kleiner  dan  de  genoemde  dubbelpuntswaarde). 
Het  is  alsnu  van  het  grootste  belang  na  te  gaan,  wanneer  het 
type  II  overgaat  in  III,  waar  de  plooipuntslijn  tweemaal  door 
een  spinodale  lijn  (in  en  Rj)  wordt  geraakt.  Dit  onderzoek 
vormt  het  slot  van  de  laatste  Verliandeling  in  de  Arch.  Teyler. 
De  berekeningen  worden  echter  zoo  uiterst  ingewikkeld,  dat  deze 
voor  het  geheel  algemeene  geval  , b^-^  b^  praktisch  onuit- 
voerbaar bleken.  Alleen  de  bijzondere  gevallen  /?  =:  0 (6^  — of  Jt  = 0) 
en  ?r  = 1 waren  voor  berekening  vatbaar,  hoewel  deze  dan  nog  vrij 
gecompliceerd  was. 
Het  bleek  dan,  dat  bij  ^ = 0 het  gebied  van  het  type  III  juist 
= 0 is,  dat  het  gelijktijdig  verschijnt  en  verdwijnt  in  het  dubbelpunt 
P,  waar  n = 6 — 2,89  is.  Maar  in  het  geval  n = \ is  het  gebied 
gelegen  tusschen  6 = 4,44  en  6 — 9,9  (het  dubbelpunt).  Dit  is  dus 
QB  in  fig.  1.  D.  w.  z.  bij  waarden  van  (9  )>  1 en  <(  4,44  heeft  men 
type  II  (zie  tig.  2”) ; bij  B — 4,44  (in  Q)  verschijnt  een  buigpunt  in 
de  plooipuntslijn  (zie  tig.  2^),  terwijl  van  6 = 4,44  tot  6 = 9,9  het 
type  III  optreedt  (tig.  2®)  met  twee  raakpunten  P,  en  Rj  der  spino- 
dale lijnen  aan  de  plooipuntslijn.  Dit  type  verdwijnt  in  het  dubbel- 
punt P,  waar  6 = 9,9,  en  R^  en  P/  samenvallen  in  P (fig. 
