( 233  ) 
De  Lengteplooi. 
2,  In  vroegere  Verhandelingen  is  aangetoond,  dat  zoowel  bij  tjpe  I 
in  de  lijn  CaC^,  als  bij  type  II  in  de  lijn  C^A  in  de  nabijheid  van 
C(,  een  minimum-plooipuntstemperatuiir  optreedt,  en  dat  er  dus  van 
uit  Cg  bij  een  bepaalde  temperatuur  (de  plooipuntstemperatuur 
in  Co)  bij  temperatuurs verlaging  een  afzonderlijke  plooi  begint  uit  te 
gaan,  welke  zich  later  (bij  de  minimale  plooipuntstemperatuur)  in 
een  homogeen  dubbelpunt  met  de  hoofdplooi  (of  de  nevenplooi 
daarvan)  zal  vereenigen.  Gevolg  hiervan  is,  dat  bij  type  I bv.  bij 
lagere  temperaturen  de  hoofdplooi  altijd  naar  de  zijde  der  kleine 
volumina  zal  geopend  zijn,  zoodat  drukverhooging  de  beide  gesplitste 
phasen  nooit  kan  doen  samenvallen. 
BesehouAven  wij  echter  speciaal  het  geval  van  type  II.  Hier  is  de 
gewone  gang  van  zaken,  o.a.  geteekend  in  de  laatst  geciteerde 
Akademieverhandeling  van  10  Jan.  1906,  deze.  Bij  een  bepaalde 
temperatuur,  gaande  van  hoogere  naar  lagere  temperaturen,  raakt 
een  spinodale  lijn  in  aan  den  tak  der  plooipuntslijn  AC^.  Er 
begint  zich  op  de  bekende  wijze  binnen  de  eigenlijke  connodale  lijn 
een  gesloten  connodale  lijn  te  vormen,  die  bij  lagere  temperatuur 
buiten  de  oorspronkelijke  connodale  treedt,  en  het  aanzijn  geeft  aan 
een  nieuwe  (_neven)-plooi,  en  tegelijk  aan  een  driephaseneAen wicht 
(fig.  3“  en  3*).  Deze  nevenplooi  is  in  vele  gevallen  reeds  opgetreden 
vóór  bij  iets  lagere  temperatuur  de  plooi  van  uit  Co  zich  begint 
te  ontwikkelen.  Beide  plooien  vallen  later  samen  (bij  de  minimum- 
temperatuur in  JJ),  en  vormen  daarna  weer  een  doorloopende  neven- 
plooi (fig.  3c).  ^) 
Nu  ligt  het  punt  D voor  het  bijzondere  geval  = ój  altijd  zeer 
dicht  bij  Co  (z,ie  het  onder  ó.  in  § 1 geciteerde  Akademiestuk).  Is 
alsdan  bv.  = dan  is  TmlTg  = 0,dQ,  wanneer  de  tem- 
peratuur in  het  minimum  bij  D voorstelt.  De  eigenlijke  lengteplooi 
rondom  Co  bestaat  dan  slechts  bij  zeer  hooge  drukken  (fig.  3^), 
terwijl  de  geopende  plooi  van  fig.  3^  moeilijk  een  lengteplooi  kan 
genoemd  Avorden,  maar  veeleer  de  met  de  oorspronkelijke  lengte- 
plooi samengegroeide  nevenplooi  der  dwarsplooi  is.  Drukverhooging 
heeft  hier  altijd  een  toenadering  der  beide  coëxisteerende  vloeistof- 
phasen  tengevolge,  tenzij  bij  zeer  hooge  drukken,  waar  die  phasen 
weer  uiteenwijken. 
Berekening  leert  nu,  dat  in  het  geheel  algemeene  geval 
< 
> 
')  In  deze  en  eenige  volgende  figuren  schijnen  de  spinodale  lijnen  in  het  homo- 
gene dubbelpunt  D elkaar  te  raken  in  plaats  van  te  snijden,  zooals  het  behoort. 
