( 234  ) 
het  punt  D veel  dichter  in  de  nabijheid  van  kan  komen,  en 
ook  dat  de  temperatuur  in  het  plooipunt  betrekkelijk  hoog  kan 
uitvallen,  zoodat  de  lengteplooi  in  tegenstelling  van  het  in  fig.  3^^ 
voorgestelde  reeds  rondom  aanwezig  is  lang  voor  zich  een  drie- 
phasenevenwicht  bij  M heeft  gevormd,  (fig.  4"  en  4^).  Het  samen- 
vallen van  deze  lengteplooi,  die  dan  reeds  een  groote  uitbreiding 
heeft  verkregen,  met  de  nevenplooi  heeft  dan  ook  veel  meer  in  de 
nabijheid  van  de  lijn  1,  2 van  den  driephasendriehoek  plaats,  zoodat 
na  de  samenvloeiing  de  plooi  de  in  lig.  4*^  geteekende  gedaante  ver- 
krijgt, waardoor  zij  het  karakter  der  eigenlijke  lengteplooi  grooten- 
deels  behoudt.  Aanvankelijk  heeft  dus  drukverhooging  een  toenade- 
ring der  phasen  tengevolge  (dit  gedeelte  kan  uiterst  gering  zijn,  maar 
het  zal  in  het  algemeen  altijd  bestaan) ; daarna  doet  verdere  druk- 
verhooging de  phasen  1 en  2 wederom  uiteenwijken,  totdat  en 
x^  bij  p = cc  tot  grenswaarden  naderen,  zonder  dat  de  lengteplooi 
— zooals  vroeger  wel  mogelijk  werd  geacht  [zie  o. a.  van  der  Waals, 
Cont.  II,  blz.  190  (1900)]  — zich  ooit  weer  sluit.  Want  tengevolge 
van  het  minimum  bij  D omsluit  de  lengteplooi  altijd  het  punt  Cg. 
Alleen  bij  temperaturen  hooger  dan  T^,  waarbij  de  lengteplooi  nog 
niet  bestaat,  kan  er  van  blijvende  homogeniteit  bij  hooge  drukken 
sprake  zijn.  Maar  dan  behoort  het  plooipunt  P tot  de  nevenplooi 
van  de  dwarsplooi,  en  niet  tot  de  lengteplooi.  Dit  wordt  aangegeven 
o.  a.  door  tig.  3"',  nadat  de  gesloten  connodale  in  M door  de  eigen- 
lijke connodale  der  dwarsplooi  is  heengebroken ; of  door  fig.  3^,  voor- 
dat zich  een  lengteplooi  rondom  heeft  ontwikkeld. 
Natuurlijk  kan  ook  het  geval  zich  voordoen,  dat  de  plooi  rondom 
Co  met  de  nevenplooi  samenvalt  op  het  oogenblik  dat  deze  met  haar 
plooipunt  juist  uit  de  dwarsplooi  te  voorschijn  treedt,  zooals  fig.  5" 
te  zien  geeft,  maar  dit  involveert  noodzakelijk  een  betrekking  tusschen 
6 en  üt  en  is  dus  altijd  een  zeer  bijzonder  geval.  Het  naar  buiten 
treden  van  de  nevenplooi  heeft  dan  toevallig  juist  in  het  minimum 
bij  D plaats.  Na  het  samenvallen  vertoont  de  plooi  dan  de  gedaante 
als  in  fig.  5*  is  geteekend.  Thans  doet  drukverhooging  de  beide 
phasen  1 en  2 van  den  aanvang  af  uiteengaan. 
Maar  het  kan  ook  voorkomen,  dat  de  lengteplooi  rondom  Co  de 
connodale  lijn  der  dwarsplooi  treft,  voordat  de  gesloten  connodale 
lijn  naar  buiten  is  getreden  (fig.  6®).  Het  driephasenevenwicht  ont- 
wikkelt zich  dan  niet,  zooals  bij  fig.  4®,  aan  de  dwarsplooi  (waaruit 
een  nevenplooi  te  voorschijn  treedt),  maar  aan  de  lengteplooi  rondom 
Co-  Deze  boort  zich  dan  verder  in  de  dwarsplooi  in,  tot  zij  in  D 
de  geïsoleerde  gesloten  connodale  ontmoet  (fig.  6*),  waarna  de  samen- 
vloeiing met  deze  in  het  irrealizabele  gebied  plaats  heeft  (fig.  6®). 
