( 235  ) 
Deze  plooi  is  dan  de  eigenlijke  lengteplooi,  waarvan  bij  mengsels 
van  moeilijk  mengbare  stoffen  meestal  sprake  is.  Maar  men  vergete 
daarbij  niet,  dat  zich  evengoed  het  boven  behandelde  geval  van  fig.  4 
kan  voordoen,  met  dat  van  fig.  5 als  overgangsgeval. 
De  berekening  leert,  dat  het  overgangsgeval  intreedt,  wanneer  de 
verhouding  6 der  kritische  temperaturen  der  beide  componenten  in 
de  nabijheid  is  van  1,  terwijl  de  verhouding  t der  kritische  drukken 
tegelijk  vrij  groot  is. 
Van  deze  verschillende  verhoudingen  geven  ook  de  beide  p,  T- 
voorstellingen  van  fig.  7 en  fig.  7“  een  duidelijk  beeld.  (De  tempera- 
tuur van  Co  is  daar  lager  aangenomen  dan  die  van  maar  zij  kan 
evengoed  hooger  zijn).  De  plooipunten  p'  op  het  gedeelte  R^A  be- 
neden het  keerpunt  zijn  de  onrealizeerbare  plooipunten  (zie  ook 
fig.  3 — 6) ; de  plooipunten  p op  het  gedeelte  R^M  vóór  M evenzoo. 
(de  geïsoleerde  gesloten  connodale  is  dan  nog  niet  naar  buiten  getre- 
den) ; terwijl  de  plooipunten  P voorbij  M alle  realizeerbaar  zijn. 
Wij  komen  dus  na  het  bovenstaande  tot  de  conclusie,  dat  in  al 
de  gevallen,  waarin  een  duidelijke  lengteplooi  optreedt  van  den  vorm 
als  in  fig.  4*^  of  6^-'  (wanneer  dus  het  minimum  D dicht  bij  R^  ligt), 
het  kritische  mengpunt  M der  drie  phasen  niet  altijd  op  de  lengte- 
plooi behoeft  te  liggen  (zie  fig.  4«),  en  ook  dat  de  lengteplooi  met 
haar  plooipunt  P niet  altijd  zal  samenvallen  met  de  dwarsplooi  zelf, 
maar  ook  met  de  nevenplooi  van  deze  kan  samenvallen,  zoodat  op 
dat  oogenblik  geen  driephasenevenwicht,  d.  w.  z.  geen  dampphase 
aanwezig  is  (zie  fig.  A^).  Wel  vallen  dan  de  beide  vloeistofphasen 
1 en  2 samen. 
Het  geval,  in  fig.  5®  en  5*  geteekend,  blijft  natuurlijk  hooge  zeld- 
zaamheid, en  men  kan  de  voor  waard  en  voor  het  optreden  daarvan 
berekenen  (zie  boven).  Maar  deze  berekening,  alsook  die  welke  in 
het  algemeen  de  ligging  der  punten  R^,  D Qn  M aangeeft,  zal  elders 
(in  de  Arch.  Teyler)  worden  gepubliceerd.  Het  spreekt  echter  van 
zelf,  dat  de  bovenstaande  algemeene  beschouwingen  in  geenen  deele 
van  deze  speciale  berekeningen  afhankelijk  zijn. 
Het  is  wellicht  niet  overbodig  op  te  merken,  dat  de  samenstelling  a’g 
der  dampphase,  nóch  in  fig.  4®,  nóch  in  fig.  5®  of  6®,  gelijk  is  aan  de 
samenstelling  der  beide  samen  v-^al lende  vloeistofphasen  «1,2,  zooals 
VAN  DER  Lee  in  zijn  Akademisch  Proefschrift  (1898)  ten  onrechte 
meent  te  hebben  aangetoond  [zie  bl.  66 — 69,  73 — 74  en  Stelling 
IH;  ook  VAN  DER  Waals,  Cont.  H,  bl.  181  (1900)].  Wij  weten  nl. 
thans,  dat  wanneer  bij  lagere  temperaturen  tusschen  a?,  en  inligt, 
dit  niet  behoeft  te  blijven  totdat  a;,  en  x^  zijn  samengevallen.  Dit 
laatste  zou  zeer  toevallig  zijn;  in  het  algemeen  zal  het  eene  der 
