( 238  ) 
hierin,  de  wanden  verkleven,  ten  slotte  vindt  men  nog  maar  klier- 
resten  onder  de  muscularis  in  het  meer  normale  stroma. 
De  processen,  waardoor  de  eerste  vorming  van  schotelvormige 
lagen  plaats  heeft,  welke  echter  steeds  een  relatief  kort  bestaan  hebben, 
zijn  de  met  woekering  van  de  subepitheliale,  kernrijke  zone  gepaard 
gaande,  oedematenze  imbibitie  van  't  weefsel  en  oplossing  van  cellige 
elementen,  waardoor  ten  slotte  een  holtesysteem  ontstaat,  begrensd 
door  dunne  celbalken  en  gevuld  met  producten  van  oedeem  en 
oplossing  van  weefsel.  Deze  laag  is  van  buiten  omgeven  doorlagen, 
die  den  overgang  vormen  tot  het  nog  normale,  alleen  gewoekerde 
weefsel,  terwijl  zij  aan  ’t  lumen  meer  en  meer  gescheiden  wordt 
door  producten  van  een  later  proces. 
Zeer  merkwaardig  is  het  in  dezen  tijd  optreden  van  „reuzencellen”, 
plasmaklompen  van  verschillende  grootte,  die  zich  donker  kleuren 
en  vele  reuzenkernen  met  een  grooten  nucleolus  bevatten.  Individueel 
verschillend  vindt  men  samenhangende  lagen  of  meer  afzonderlijke 
groepen,  naar  ’t  schijnt.  Zij  liggen  meestal  oppervlakkig,  vaak  in 
verband  met  den  trophoblast,  niet  met  de  vaten.  Oppervlakkig 
zou  men  ze  gaarne  houden  voor  foetale  „zuigwortels”  van  den 
trophoblast,  door  Rbjsek  bij  Spermophilus  beschreven.  Daar  men 
alle  overgangen  vindt  tusschen  het  mucosaweefsel  en  deze  elementen, 
soms  zelfs  den  overgang  kon  vervolgen  ; daar  zij  verder  aan  ’t  ei 
worden  gevonden,  bezig  zich  op  te  lossen  in  de  dit  omgevende 
massa ; echter  nooit  een  ontstaan  uit  den  trophoblast  kon  worden 
waarschijnlijk  gemaakt,  zijn  de  reuzencellen  om  deze  en  andere 
redenen  m.  i.  te  beschouwen  als  een  degeneratieve  materne  vorming, 
als  een  symplasma.  Met  de  „monstre  cells”  van  Minot,  Schoenfeld, 
e.  a.  bij  ’t  konijn  beschreven,  zijn  zij  niet  te  identificeeren,  daar  deze 
elementen  ook  bij  Sciurus  te  vinden  zijn,  echter  veel  later.  Ten  slotte 
spreken  vergelijkend  anatomische  beschouwingen  vóór  mijn  opvatting 
(zie  beneden). 
Het  uteres-epitheel  verdwijnt  gaandeweg  overal  waar  de  kiemblaas 
er  mede  in  aanraking  is.  Van  woekering  er  van  is  nu  nooit  sprake. 
Reeds  betrekkelijk  snel  (zelfs  met  een  zeer  uitgebreid  materiaal 
zijn  de  overgangen  moeilijk  te  volgen  !)  ontstaat  een  tweede  stadium, 
waarin  van  de  oppervlakte  af  door  woekering  van  de  stromacellen 
een  schotel  ontstaat  van  cubische  cellen  met  gegranuleerd  plasma 
(decidua),  die  zich  meer  en  meer  uitbreidt,  terwijl,  waarschijnlijk 
door  resorptie  onder  invloed  van  den  druk,  de  boven  beschreven 
holten  verdwijnen.  Intusschen  veranderen  de  deciduacellen  aan  de 
oppervlakte  weer  verder  en  worden  (wel  door  de  navelblaas,  daar 
hierin  en  in  de  cellen  van  den  wand  een  dergelijke  stof  is  te  vinden) 
