( 239  ) 
geresorbeerd,  waarbij  een  fijn  maaswerk  ontstaat,  doordat  de  peripherie 
der  cellen  blijft  bestaan  ; door  den  druk  wordt  dit  maaswerk  tot  een 
dunne  laag  van  lamelleuze  structuur  samengeperst,  die  in  zijn  jongste 
deelen  steeds  nog  de  mazen  vertoont.  Vaten  zijn  in  de  decidua  niet 
of  nauwelijks  te  vinden.  De  scheiding  tusschen  de  decidua  en  het  er 
buiten  gelegen,  nog  weinig  of  niet  veranderde,  subdeciduale  weefsel 
is  de  grens  tot  waar  de  differentiatieprocessen  in  den  wand  zijn 
voortgeschreden,  tevens  ongeveer  die  tot  waar  de  verkleving  van  de 
kiemblaas  met  den  wand  tot  stand  kwam  ; zij  kan  daarom  „diffe- 
rentiatiegrens”  heeten. 
In  dezen  tijd  worden  de  boven  beschreven  reuzencellen  minder 
en  minder  in  aantal,  zien  er  steeds  meer  degeneratief  uit,  om  spoedig 
geheel  te  verdwijnen.  Aan  de  mesometrale  zijde  heeft  vooral  door 
epitheelwoekering  een  vermeerdering  en  vergrooting  van  crypten 
plaats  (niet  klieren  !). 
Een  tweede  tijdperk  in  deze  praeplacentaire  stadia  kenmerkt  zich 
voor  het  ei  door  het  ontstaan  van  ’t  amnion  etc.  De  vergrooting  van 
het  embryo  doet  dit  plaats  zoeken  in  een  impressie  van  het  boven- 
deel van  de  navelblaas,  die  zich  meer  en  meer  accentueert.  Aan  de 
navel  blaas  begint,  weer  aan  het  ’t  verst  van  ’t  embryo  verwijderde 
deel  aanvangend,  een  uitgroeien  van  de  trophoblastcellen  met  hun 
kernen,  welk  proces  eveneens  steeds  meer  naar  de  embryonale  pool 
voortschrijdt. 
Kenmerkend  voor  dit  stadium  is  het  optreden  van  verschillende 
processen,  die  aan  het  ei  zoowel  als  aan  den  uterus  in  aequatoriale 
banden  boven  de  differentiatiegrens  beginnen  van  hieruit  eveneens 
van  alle  zijden  mesometraalwaarts  voortschrijden.  Deze  processen 
bestaan  voor  het  ei  in  een  woekering  van  den  trophoblast,  die  later 
het  buitenblad  van  de  amnionplooi  zal  bekleeden;  er  ontstaan  onre- 
gelmatig geplaatste,  donkere,  polygonale  cellen,  duidelijk  begrensd,  op 
de  oppervlakte  van  den  trophoblast  verheffen  zich  overal  celhoopjes. 
Aan  den  uteruswand  ontstaat  op  de  correspondeerende  plaats  eerst 
een  progressief  proces : vorming  van  crypten  door  woekering  van 
het  epitheel,  tevens  verdikking  van  het  tusschengelegen  stronia ; later 
is  door  dit  proces  een  ring  ontstaan,  die  in  het  lumen  boven  de 
differentiatiegrens  overal  een  weinig  naar  binnen  inspringt,  de  holte 
van  de  vruchtkamer  verdeelend  in  een  mesometraal  gelegen,  placen- 
tair  deel  en  daaronder  gelegen  omphaloid  deel,  terwijl  door  deze 
insnoering  de  inmiddels  voltooide  diplotrophoblast  (chorion)  met  zijn 
zeer  sterk  verdikte  trophoblastlaag  uitpuilt.  Het  hyperplastische  stroma 
van  den  uitspringenden  ring  is  door  crypten  overal  rijk  doorploegd. 
Inmiddels  is  dit  woekeringsproces  op  den  voet  gevolgd  door  een 
16* 
