( 240  0 
van  regressieven  aard ; het  epithee]  begint  aan  de  oppervlakte,  later 
dieper  en  dieper  in  de  gevormde  crypten  doordringend,  te  degene- 
reeren;  plasma  en  kernen  worden  donkerder,  homogener,  kleiner  ; 
later  lossen  de  pjcnotische  kernen  in  het  plasma  op  en  er  ontstaat 
een  massa : symplasma  epitheliale,  waarin  ten  slotte  overal  kleine  en 
grootere  vacuolen  optreden.  Overal  zijn  korte  epitheeluitloopers  in 
het  stroma  doorgedrongen,  die  spoedig  in  degeneratie  overgaan.  Ook 
het  stroma  zelf  ondergaat  later  dergelijke  veranderingen. 
Overal  waar  deze  degeneratie  eenigszins  is  voortgegaan,  begint  een 
derde  bandvormig  uitgebreid  proces : de  verdikte  trophoblast  dringt 
met  zijn  uitloopers  een  eindweegs  in  de  crypten  binnen,  later  ook 
daartusschen  in  de  gedegenereerde  massa.  Hier  en  daar  verandert 
daarbij  de  foetale  massa  na  ^'ergrooting  en  bleeker  worden  van  de 
elementen  in  een  syncytium,  waarvan  de  kernen  goed  contrasteeren 
tegen  die  vari  het  symplasma  materna.  In  deze  ring  van  verbinding 
verdwijnt  spoedig  weer  het  syncytium ; de  rekking  maakt  de  verdikte 
trophoblast  met  zijn  in  de  crypten  indringende  holle  uitloopers  weer 
éénlagig;  de  area  vasculosa  blijft  een  tijdlang  juist  hier  nog  in  ver- 
band met  den  trophoblast:  alles  spreekt  m.  i.  voor  de  hypothese, 
dat  dit  als  een  rudiment  is  te  beschouwen  en  wel  van  een  omphaloïde 
placentatie  (bij  Sorex,  die  onder  de  Insectivoren  het  dichtst  bij  de 
Roden tia  staat,  wordt  een  duidelijke  omphaloïde  placentatie  aange- 
troffen !). 
De  producten  van  de  crypten  en  klieren,  transsudaten  en  sym- 
plasmamassa’s,  worden  uitgestort  over  den  koepel  van  den  diplotro- 
phoblast  en  waarschijnlijk  door  deze  geresorbeerd. 
De  vaten  woekeren  intusschen  sterk  in  den  wand  van  het  meso- 
metrale,  nog  onveranderde  deel  der  vruchtkamer  tusschen  de  crypten; 
hun  wand  blijft  bestaan  uit  enkelvoudig  endotheel,  zonder  perivas- 
culaire  scheede. 
III.  Placentaire  stadia.  (Na  den  aan  vang  van  den  aanleg 
der  allantoïde  placenta). 
In  het  omphaloïde  deel  der  vruchtholte  wordt  door  rekking  en 
resorptie  van  weefsel  de  wand  meer  en  meer  verdund,  ofschoon  de 
lagen  steeds  als  voren  te  herkennen  blijven.  De  vroeger  reeds  be- 
gonnen vergrooting  der  trophoblastcellen  van  de  navelblaas  leidt  nu 
tot  de  vorming  van  echte  ,, monster  cells”,  wier  cellichaam  vaak 
concentrische  ringen  vertoont  en  andere  eigenaardigheden,  terwijl  de 
groote  kern  dikwijls  als  een  halve  maan  om  een  vacuole  ligt.  Steeds 
meer  nadert  dit  proces  de  mesometraal  gelegen  vormingen.  Het 
entoderm,  dat  deze  monstercellen  bedekt  is  zeer  smal  en  kleincellig; 
