( 242  ) 
sclien  de  crypten  is  de  (ro])liobIast  door  rekking  uitei-st  dun,  vaak 
niet  herkenbaar,  ook  indien  later  de  vorming  van  reuzencellen  tot 
hier  is  doordrongen  : deze  zijn  dan  zeer  lang  en  smal. 
Eindelijk  legt  zich  de  placentaire  trophoblast,  die  den  sluitsteen 
a.  h.  w.  vormt  van  den  koepel  van  den  diplotrophoblast  en  nu  uit 
een  duidelijk  te  onderscheiden  basale  laag  cellen  van  één  cel  dikte  en 
een,  vaak  20  cellen  dikke  laag  daarboven  bestaat,  overal  tegen  de 
in  degeneratie  begrepen  papillen  van  den  mesometralen  koepel  van 
de  placentaire  vruchtkamerruimte,  waarbij  eveneens  de  trophoblast- 
papillen  nog  door  het  symplasma  zijn  bedekt,  als  dit  tusschen  deze 
reeds  is  opgeslorpt.  / 
Nu  komt  het,  centraal  boven  beginnend  en  centrifugaal  naar  bene- 
den voortgaand,  tot  de  vorming  van  een  foetaal  syncytium  uit  de 
oppervlakkige  lagen’  van  den  verdikten  placentairen  trophoblast, 
waarbij  de  kernen,  die  eerst  klein  en  donker  waren,  grooter  en 
helderder  worden,  één  grooten  nucleolus  bevatten  en  duidelijk  van 
alle  materne  elementen  zijn  te  onderscheiden.  Dit  syncitium  dringt 
overal  in  het  materne  weefsel  binnen  in  strengen,  zoodat  een  innige 
doorvlechting  van  matern  en  foetaal  weefsel  ontstaat,  die  centripetaal 
in  de  papil  voortgaat.  Dan  ontstaan  overal  (waarschijnlijk  nu  eerst 
ten  koste  van  moederlijk  weefsel)  ,.vacuolen”  in  deze  massa,  die  bij 
hun  vergrooting  de  basale  trophoblastlaag  (cytotrophoblast)  uitbochten 
naar  binnen  en  zich  ten  slotte  met  moederlijk  bloed  vullen.  De  allan- 
tois  is  intusschen  in  de  trophoblastpapillen  binnen  gedrongen  en  wordt 
door  den  groei  van  telkens  twee  nitbochtingen  van  den  cytotro- 
phoblast in  lobjes  verdeeld.  Foetale  vaten  dringen  weldra  in  elk  lobje 
rijkelijk  binnen. 
De  aanleg  der  placenta  als  geheel  heeft  geen  ronden  vorm,  de 
naar  de  verbindingsstukken  der  vruchtkamers  gekeerde  randen  zijn 
naar  deze  zijden  concaaf,  in  overeenstemming  met  den  vorm  van  het 
door  de  progressieve  en  regressieve  processen  hier  ingenomen  vlak. 
Langzamerhand  ^vordt  al  het  materne  weefsel  door  foetaal  ver- 
vangen, zoodat  ten  slotte  de  eerst  geheel  moederlijke  papillen  geheel 
foetaal  zijn.  Door  verdere  uitzetting  der  door  syncytium  foetale  omge- 
ven ,,vacuolen”  (ook  groei  ten  koste  van  een  zich  nu  overal  vor- 
mend symplasma  foetale  !)  en  onderverdeeling  weer  van  deze,  gepaard 
aan  een  verder  en  verder  gaande  omscheiding  der  al lantois vlokjes 
door  deze,  moederlijk  bloed  voerende  holten,  ontstaan  ten  slotte 
papilvormige  lobben  met  secundaire  zijlobjes,  alle  gescheiden  door 
allantoisbalken  met  foetale  vaten  ; deze  worden  omgeven  door  den 
cytotrophoblast,  welke  op  zijn  beurt  de,  door  een  eerst  breede,  later 
steeds  smaller  wordende  laag  syncytium  omsloten  „vacuolen”  (nu  = 
