( 24a ) 
moederlijk  bloed  voerende  holten)  omringt.  De  zoo  ontstane  placenta 
rust  op  een  onderbouw  van  matern  weefsel,  dat  uit  dezelfde  elementen 
als  vroeger  (decidua,  etc.)  is  samengesteld ; de  deciduacellen  groeien 
vaak  sterk  uit,  terwijl  de  grens  tusschen  foetaal  en  matern  weefsel 
op  vele  plaatsen  door  een  smalle  strook  symplasma  wordt  aangegeven. 
De  vorming  van  trophoblast-reuzencellen  bereikt  langzamerhand  ook 
de  supraplacentaire  gedeelten,  zoodat  ook  hier  de  enorme  cellen  (ook 
hier  later  vaak  vrij)  in  het  moederlijk  weefsel  liggen. 
Extraplacentair  komt  spoedig  een  stadium,  waarbij  de  progressieve 
en  regressieve  processen,  boven  beschreven,  in  de  mucosa  uteri  hun 
uiterste  grens  hebben  bereikt.  Oppervlakkig  is  alles  veranderd  in 
symplasma,  alleen  in  de  diepte  bestaan  nog  deciduacellen,  die  intus- 
schen,  daar  de  degeneratie  niet  zoover  in  de  diepte  reikt,  vrij  groot 
zijn  geworden.  De  nog  door  deze  processen  vrij  gelaten  deelen  der 
mucosa  zijn  alleen  het  slijmvlies  van  de,  nu  geheel  in  de  vrucht- 
kamers  opgenomen,  gedilateerde  verbindingsstukken,  wier  door  rekking 
dunne  mucosa  alleen  nog  platgedrukte  crypten  en  een  vrij  dik  epi- 
theel  bezit,  dat  voor  een  deel  in  symplasma  overgaat.  Tegen  al  deze 
extraplacentaire  deelen  ligt  de  extraplacentaire  trophoblast,  nu  geheel  uit 
reuzencellen  bestaand,  welke  thans  vaak  losraken  en  vrij  te  midden 
van  decidua  komen  te  liggen. 
Het  embryo  heeft  bij  zijn  verderen  groei  plaats  gevonden  in  de 
langzamerhand  geheel  ingestulpte  navelblaas,  waarvan  de  wanden 
elkaar  nu  bijna  raken.  De  randen  van  de  zoo  ontstane,  het  embryo 
omvattende  kom,  worden  niet  gevormd  door  den  sinus  terminalis : 
deze  ligt  verder  beneden  in  den  binnensten  wand.  De  kleine  ruimte 
in  de  navelblaas  is  nog  steeds  gevuld  met  coaguleerende  massa’s, 
terwijl  het  de  area  vasculosa  bekleedende  entoderm,  dat  nu  vaak 
papillen  gaat  vormen,  nog  zeer  krachtig  van  uiterlijk  is.  De  buiten- 
wand van  dezen  kom  verdwijnt  nooit. 
Bij  den  verderen  groei  van  de  placenta  bereikt  deze  de  randen 
van  de  navelblaaskom,  nog  later  groeit  zij  er  in  binnen  en  vergroeit 
met  den  binnenwand : de  sinus  terminalis  ligt  dan  op  de  helft  van 
de  dikte  der  placenta,  terwijl  een  plooi  van  het  entoderm  er  in 
schijnt  opgenomen  te  zijn. 
In  het  laatste  deel  der  graviditeit  groeit  van  uit  de  boven  beschre- 
ven, door  de  progressieve  en  regressieve  processen  vrijgelaten  deelen 
epitheel  tusschen  het  gedegenereerde  en  het  normale  deel  van  de 
mucosa,  vereenigt  zich  misschien  met  de  intusschen  woekerende 
klieiTesten  in  de  diepte:  de  navelblaas  wordt  van  de  mucosa  afge- 
licht. Iets  later  begint  dit  ook  circulair  om  de  placenta,  zoodat  aan 
het  eind  der  zwangerschap  dit  orgaan  min  of  meer  gesteeld  is  en 
