( 245  ) 
te  vervangen  door  matern  bloed,  is  de  vascnlarisatie  van  de  decidua  bij 
den  Eekhoorn  zeer  gering,  bij  Cavia  uiterst  sterk  en  overeenkomstig 
de  extravasaten,  die  het  ei  omgeven,  bij  Sciurus  zeer  zeldzaam,  bij 
Mus  on  Cavia  regel  en  rijkelijk. 
Bij  deze  processen  treden  bij  Sciurus  moederlijke  reuzencellen  op 
(symplasma)  en  later  foetale,  als  de  eerste  reeds  verdwenen  zijn.  Bij 
Lepus  zijn,  overeenkomstig  de  meergemelde  rij,  door  Schoenfeld  e.a. 
de  foetale  reuzencellen  (monster  cells)  reeds  in  vroegere  stadia  gevon- 
den ; alle  dan  voorkomende  worden  voor  foetaal  aangezien,  waar- 
schijnlijk treden  echter  de  materne  in  hetzelfde  tijdperk  op  en  is 
een  deel  dei‘  beschreven  reuzencellen  moederlijk,  symplamatisch  van 
oorsprong.  Bij  Mus  zijn  in  veel  vroeger  stadia  door  Jenkinson  beide 
reeds  gevonden  en  onderscheiden.  Koester  zag  niet  de  foetale,  Duval 
niet  de  materne ! Bij  Cavia  moeten  zij  dus  nog  eerder  optreden ; de 
foetale  zijn  dan  waarschijnlijk  de  woekerende  „Gegenpolcellen”  van 
V.  Spee,  die  de  zona  aan  de  vegetatieve  pool  doorboren ; de  materne 
komen  overeen  met  de  producten  van  de  processen  in  den  „Implan- 
tationshof”  van  v.  Spee.  Ook  het  weer  verdwijnen  van  deze  vormsels 
gaat  sneller  en  sneller.  (Door  dit  alles  wordt  het  reeds  uit  een 
phylogenetisch  oogpunt  zeer  gewaagde  der  vergelijking  van  Cavia 
en  Mensch  door  v.  Spee,  nog  scherper  belicht). 
In  het  licht  der  vergelijkende  studie  kunnen  deze  foetale  ,, monster 
cells”  worden  beschouwd  als  rudimenten  van  een  bij  de  voorouders 
der  Rodentia  krachtig  ontwikkeld  orgaan. 
De  het  ei  omgevende  massa  („coagulum”)  bestaat  bij  Sciurus  vooral 
uit  weefselproducten ; deze  treden  in  de  volgorde  der  rij  meer  op 
den  achtergrond  en  wmrden  vervangen  door  bloed. 
Van  de  bij  Sciurus  reeds  rudimentaire  omphaloïde  placentatie  kan 
bij  de  anderen  niet  veel  terugverwacht  worden,  ofschoon  de  tot  nu 
tae  verwaarloosde  studie  van  de  morphologie  der  extraplacentaire 
deelen  van  de  vruchtkamer  misschien  licht  zou  kunnen  verschaffen. 
De  nu  volgende  aanleg  der  allantoïde  placenta  treedt  het  laatst  op  bij 
Sciurus,  het  eerst  bij  Cavia.  De  neiging,  in  de  bekende  volgorde 
toenemend,  om  zooveel  mogelijk  een  voeding  zonder  weefselproducten 
der  utei-usmucosa  en  allantoid-placentaire  wisseling  tusschen  foetaal 
en  moederlijk  bloed  tot  stand  te  brengen,  doet  de  processen  veran- 
deren, die  bij  de  placentatie  in  het  spel  zijn : bij  Sciurus  nog  een 
zeer  sterke  hyperplasie  van  stroma-epitheel,  later  degeneratie,  op- 
lossing en  resorptie  met  doordringing  van  den  trophoblast  in  deze 
massa,  alles  tijdelijk  duidelijk  gescheiden  en  relatief  langzaam  in  zijn 
werk  gaande,  bij  Cavia  bijna  uitsluitend  vaatwoekering  terwijl  pro- 
liferatie en  degeneratie  hand  in  hand  gaan,  evenals  de  invasie  van 
