( 264  ) 
zogen,  hetgeen  door  de  üjne  verdeeling  vrij  lastig  gaat.  De  geel 
gekleurde  massa  wordt  nu  met  warme  alcohol  behandeld  en  daarna 
met  water  gewasschen.  Het  ureumderivaat  blijft  dan  reeds  vrij  zuiver 
achter  smpt.  ± 218.  Door  één  a tweemaal  omkristalliseeren  uit 
ijsazijn  verkrijgt  men  het  zuiver  in  naalden  van  smpt.  225 — 226. 
0,1733 
gr.  stof  geven  0,0894  gr.  H 
jO  en 
0,4682 
gr.  CO, 
0,1654 
„ „ „ 0,1863  ,, 
0,4467 
0,1654 
„ „ „ 13,9  CC.N  bij 
19è° 
en  765 
m.M. 
Gevonden:  73,68 
5,78 
pCt.  C 
pCt.  H 
9,70  pCt.  N 
73,66 
5,85 
Berekend  voor  : 73,95  pCt.  C 5,51  pCt.  H 9,59  pCt.  N 
De  verbinding  is  in  de  koude  onoplosbaar  in  water,  ligroin, 
aethylalcohol,  methylalcohol,  aether,  zwavelkoolstof  en  benzol;  bij 
kookhitte  een  weinig  in  alcohol  en  benzol  en  vrij  gemakkelijk  in 
ijsazijn,  chloroform  en  aceton,  onoplosbaar  in  alkaliën  of  zuren. 
Scheikundig  Laboratorium  der  T.  H. 
Scheikunde.  — De  Heer  Holleman  biedt,  mede  namens  den  heer 
H.  A.  SiRKS,  eene  mededeeling  aan  over  ,.de  zes  isomere 
dmitrobenzoëzuren” . 
Volledige  stellen  van  isomere  benzolderivaten  B zijn  nog 
zeer  weinig  bestudeerd;  toch  moet  het  voor  het  dieper  indringen  in 
de  kennis  dier  derivaten  van  groot  belang  worden  geacht  de  eigen- 
schappen der  zes  mogelijke  isomeren  waaruit  zulke  stellen  bestaan, 
aan  een  vergelijkend  onderzoek  te  onderwerpen.  Eene  bijdrage  hiertoe 
is  het  onderzoek  der  zes  isomere  dinitrobenzoëzuren,  hetgeen  de  heer 
SiRKS  onder  mijne  leiding  heeft  uitgevoerd. 
De  overwegingen,  die  mij  bij  de  keuze  van  deze  serie  isomeren 
hebben  geleid  waren  de  volgende.  Vooreerst  waren  alle  zes  de  isomeren 
bekend,  hoewel  de  bereidingswijze  van  eenige  hunner  veel  te  wen- 
schen  overliet.  Ten  tweede  bestond  bij  deze  serie  de  gelegenheid  om 
V.  Meyers  „esterwet”  aan  een  veel  breeder  materiaal  te  toetsen, 
dan  tot  nu  toe  het  geval  was  geweest  en  om  te  bestudeeren  welken 
invloed  de  aanwezigheid  van  twee  groepen,  op  verschillende  plaatsen 
in  de  kern  aanwezig,  op  de  esterificatiesnelheid  hebben  en  deze  te  ver- 
gelijken met  die  snelheid  in  de  monogesubstitueerde  benzoëzuren. 
Ten  derde  konden  de  dissociatieconstanten  dezer  zuren  aan  een  ver- 
gelijkend onderzoek  worden  onderworpen  en  hunne  waarden  in 
verband  gebracht  worden  met  die  der  esteriticatieconstanten.  Eindelijk 
