( 284  ) 
deels  met  zijne  inzichten  omtrent  de  noodzakelijkheid  der  kruisbe- 
vruchting voor  het  behoud  der  levensenergie  van  de  soort,  anderen- 
deels met  de  theorie  der  natuurlijke  teeltkeus  is  het  onderzoek  naar 
nog  eene  andere  (primaire)  beteekenis  der  nectariën  voor  de  plant, 
gedurende  geruimen  tijd,  geheel  op  den  achtergrond  gekomen. 
Eerst  in  1878  is  dit  onderwerp  op  nieuw  ter  sprake  gebracht  door 
Bonnier  ^),  die  in  zijne  uitvoerige  verhandeling  over  de  nectariën, 
waarin  zoowel  de  anatomische  als  de  phj^siologische  zijde  van  het 
vraagstuk  aan  een  zeer  uitgebreid  onderzoek  werd  onderworpen, 
aan  ’t  licht  bracht,  dat  suikerhoudende  weefsels  in  de  bloem  en 
vooral  in  de  onmiddellijke  nabijheid  van  het  vruchtbeginsel  niet  alleen, 
worden  aangetroffen  bij  die  planten,  die  geregeld  tijdens  den  bloei 
nectar  afscheiden,  maar  ook  bij  zulke  planten,  die  onder  normale 
omstandigheden,  nimmer  een  zoodanige  vloeistof  doen  uitvloeien.  Bij 
die  bloemen,  die  in  de  literatuur  „pollenbloemen”  worden  geheeten, 
omdat  de  insecten  daarin  geen  nectar  vinden,  werden  door  hem 
evenzoogoed  suikerhoudende  weefsels  aangetroffen  als  in  de  z.g. 
„insectenbloemen”.  Zelfs  bij  windbloemige  planten  vond  hij  „nectaires 
sans  nectar”  o.  a.  bij  Avena  sativa,  Triticum  sativum  en  Hordeum 
muriniim.  Een  aantal  planten,  die  onder  gewone  levensvoorwaarden 
geen  nectar  bevatten,  kon  hij  tot  nectar-afscheiding  brengen  door 
ze  onder  daartoe  gunstige  condities  te  stellen. 
Aan  het  einde  van  zijn  artikel  brengt  hij  in  herinnering,  dat  eene 
accumulatie  van  reservestotfen  overal  daar,  waar  een  tijdelijke 
stilstand  optreedt  in  de  ontwikkeling,  een  zeer  algemeen  en  goed 
gekarakteriseerd  verschijnsel  mag  heeten.  Wanneer  eene  plant  aan 
het  einde  van  de  groeiperiode  in  hare  verdere  ontwikkeling  stilstaat, 
heeft  zij  reservestoffen  opgezameld  in  hare  onderaardsche  deelen  en 
wanneer  het  zaad  zijn  ontwikkeling  voltooid  heeft,  heeft  het  voedings- 
stoffen opgehoopt  in  het  kiemwit  of  in  de  zaadlobben  van  het  em- 
bryo. Die  reservestotfen  in  assimileerbai’e  verbindingen  omgezet,  dienen 
dan  voor  de  allereerste  voeding  der  nieuw  gevormde  deelen. 
Hij  komt  nu  tot  het  besluit,  dat  er  in  de  nabijheid  van  het  ovarium 
saccharose  wordt  geaccumuleerd  en  dat  deze  reservestof  na  de  be- 
vruchting en  naar  mate  de  vrucht  zich  ontwikkelt,  geheel  of  grooten- 
deels  overgaat  in  het  weefsel  van  de  vrucht  en  in  het  zaad  na  vooraf, 
onder  de  werking  van  een  oplosbaar  ferment  in  assimileerbare  ver- 
bindingen te  zijn  omgezet. 
Ook  mij  heeft  het  onderzoek  geleerd,  dat  eene  ophooping  van 
1)  Gaston  Bonnier.  Les  nectaires.  Etude  critique,  anatomique  et  physiologique. 
Annales  des  Sciences  naturelles.  Tomé  VIII.  1878. 
