( 287  ) 
de  eerste  plaats  het  feit  genoemd  te  worden,  dat  de  direct  van  patho- 
logische processen  bij  den  mensch  afkomstige  — en  voor  dezen  hoog 
virulente  streptococcen  (scarlatina,  erysipelas,  septicaemie)  in  het  alge- 
meen voor  onze  gewone  proefdieren  een  betrekkelijk  geringen  graad 
van  virulentie  bezitten.  Hierdoor  wordt  eenerzijds  de  bereiding  van 
een  krachtig  werkend  serum  bemoeilijkt,  aan  den  anderen  kant  is 
een  controle  van  het  verkregen  serum  bijna  onmogelijk.  In  de  tweede 
plaats  doet  zich  echter  de  vraag  gelden,  of  alle,  uit  verschillende 
ziekteprocessen  gekweekte  streptococcen  moeten  beschouwd  worden 
als  vertegenwoordigers  van  een  en  dezelfde  soort  en  dus  slechts  als 
variëteiten  op  te  vatten  zijn,  of  dat  de  onderlinge  verwantschap  een 
veel  geringere  is.  Een  oplossing  van  deze  vraag,  zoo  mogelijk  in 
dien  zin,  dat  men  kon  komen  tot  een  rationeele  onderverdeeling  in 
de  groote  groep  der  pathogene  streptococcen,  zou  voör  de  sero- 
therapie  van  groot  belang  te  achten  zijn. 
Voor  enkele  jaren  heeft  Schottmüller  getracht  in  plaats  van  de 
oudere  morphologische  verdeeling  in  streptococcus  longus  en  strepto- 
coccus  brevis  (von  Lingelsheim  *),  Behring  een  nieuwe,  op  biolo- 
gische gronden  gebaseerde  indeeling  te  geven.  Het  was  hem  mogelijk 
bij  het  kweeken  van  verschillende  streptococcenstammen  op  bloed- 
agar,  twee  typen  te  onderscheiden  ; Ie.  grauwe  kolonies  met  door- 
zichtigen  hof ; 2e.  groenachtige  zonder  hof.  De  tot  de  eerste  groep 
behoorende  streptococcen  zijn  voor  den  mensch  zeer  virulent,  en 
worden  dan  ook  gevonden  bij  erysipelas,  septicaemie,  scarlatina, 
phlegmone  enz.,  terwijl  de  tot  de  tweede  groep  behoorende  in  het 
algemeen  voor  mensch  en  dier  weinig  pathogeen  zijn.  Schottmüller 
verdeelt  de  pathogene  streptococcen  dus  als  volgt : 
1.  Streptococcus  pyogenes  s.  erysipelatos. 
2.  Streptococcus  mitior  s.  viridans. 
3.  Streptococcus  mucosus. 
Tot  een  dergelijk  resultaat  zijn  in  den  laatsten  tijd,  op  ongeveer 
dezelfde  wijze,  ook  verschillende  andere  onderzoekers  (Eug.  Fraenkel  ''), 
SiLBERSTROM  “),  Baümann  ®)  gekomen. 
Besredka  daarentegen  trachtte  met  behulp  van  de  methode  der 
komplementbinding  verschillende  streptococcen  van  elkander  te  onder- 
h Münch.  Med.  Wochenschrift,  1903,  N».  20,  S.  849;  N».  21,  S.  909. 
2)  Zeitschrift  für  Hygiene,  Bd.  X,  S.  331. 
®)  Gentralblatt.  für  Bakteriologie,  Bd.  12,  S.  192. 
Münch.  Med.  Wochenschrift,  1905,  N'’.  12,  S.  548;  N».  39,  S.  1869. 
Gentralblatt  für  Bakt.,  Ie  Abth.,  Orig.,  Bd.  41,  S.  409. 
Münch.  Med.  Wochenschrift,  1906,  N".  24,  S.  1193. 
7)  1.  c. 
19* 
