( 326  ) 
de  beschouwde  lichtsoort  voorstelt,  en  n'  = — de  verandering  is 
as 
van  dien  index  per  cm.  in  de  richting  naar  het  krommingsmiddel- 
punt.  Bij  benadering  geldt,  voor  een  bepaalde  lichtsoort, 
n — I 
— r—  = constante  = R 
A 
Hieruit  volgt : 
n =:  R£\  -(-  1 
, dn  _ dA 
n ■=  — = 72  — 
ds  ds 
Q = 
72A  + 1 
dA~  ’ 
72  — 
ds 
maar  omdat  bij  ijle  gassen  n weinig  van  de  eenheid  verschilt,  ook 
zelfs  voor  de  door  ons  beschouwde  anomaal  gedispergeerde  licht- 
soorten, mag  men  RA  tegenover  1 verwaarloozen  en  dus  schrijven 
Q = 
(2) 
Voor  elke  lichtsoort  is  derhalve  q omgekeerd  evenredig  met  het 
verval  der  dichtheid  van  den  damp  in  de  richting,  loodrecht  op  die 
der  voortplanting. 
Een  schatting  van  de  grootte  van  het  dichtheidsverval,  dat  bij 
onze  proeven  tusschen  A en  B ontstond,  kan  langs  twee  wegen 
verkregen  worden.  Men  kan  die  namelijk  afleiden  uit  het  opgewekte 
temperatuursverschil,  of  wel  uit  de  formule  (2). 
Het  temperatuursverschil  tusschen  A en  B ware  thermo-electrisch 
vrij  gemakkelijk  te  bepalen  geweest;  ik  had  echter  tot  nu  toe  geen 
gelegenheid,  de  inrichting  daarvoor  aan  te  brengen.  Trouwens,  het 
verband  tusschen  de  dichtheidsverdeeling  in  de  doorstraalde  ruimte 
en  de  temperaturen  van  A en  B kan  ook  niet  zoo  heel  eenvoudig 
zijn,  daar  wij  niet  met  twee  evenwijdige  platte  vlakken  te  doen 
hebben,  maar  met  buizen  waaraan  bovendien  een  aantal  droppels 
vloeibaar  natrium  hangen. 
dA 
De  tweede  weg  levert  direct  een  gemiddelde  waarde  van  — 
as 
voor  de  doorstraalde  ruimte.  Zij  eischt  de  kennis  van  R = 
n — 1 
A 
voor  een  stralensoort,  voor  welke  in  onze  proeven  ook  p bepaald  is. 
Nu  geeft  Woon  (Phil.  Mag.  [6],  8,  p.  319)  een  tabel  voor  de 
