( 329  ) 
stets  etwas  kleinere  Wekenlange  haben.  So  haben  wir  4703  33 
Rowland  4703,17;  wir  5528,75,  Rowland  5528,62.  Unscharfe  n’ach 
Roth  verleitet  ja  leicht , der  Linie  grössere  Wekenlange  zuzuschreiben  • 
so  gross  kann  aber  der  Fehler  nicht  sein,  denn  die  RowLANn’sché 
Ablesung  liegt  ganz  ausserhalb  des  Randes  iinserer  Linie.  Wir  wissen 
daher  nicht,  woher  diese  Differenz  rührt.”  Kayser  heeft  later  *)  een 
verklaring  voor  dit  feit  gegeven,  berustende  op  een  combinatie  van 
omkeering  met  asymmetrische  verbreeding ; maar  men  komt  naar 
het  mij  toeschijnt,  tot  een  meer  waarschijnlijke  oplossing  door  de 
verbreede  serielijnen  als  dispersiebanden  op  te  vatten. 
Nemen  wij  namelijk  aan  dat  van  de  sterkst  lichtende  positieve  kool- 
spits naar  het  midden  van  de  lichtboog  de  dichtheid  van  de  deeltiës 
aanvvelke  de  tweede  nevenserie  eigen  is,  afneemt;  dan  zullen  stralen’ 
uit  den  krater  komende,  en  wier  golflengte  een  weinig  grooter  is 
dan  die  der  bedoelde  serielijnen,  krom  zijn  en  hun  concaven  kant 
naar  de  koolspits  wenden.  Hun  oorsprong  wordt  ten  onrechte  ge- 
dacht in  het  verlengde  van  hun  eindrichting,  dm  zi]  schijnen 
komen  uit  den  boog  en  men  meent  emissielicht  van  den  damp  te 
zien  van  verschillende  golflengten,  die  alle  grooter  zijn  dan  de  juiste 
golflengten  der  serielijnen.  De  waargenomen,  verplaatste  lijnen  der 
weede  nevenserie  zijn  dus  vergelijkbaar  met  de  schijnbare  emissie- 
Jijnen  van  het  spectrum  op  onze  plaat  I. 
Het  IS  alsof,  in  het  aangehaalde  geval,  het  licht  dezer  serie- 
ijnen  uitsluitend  aan  anomale  dispersie  was  toe  te  schrijven.  Ver- 
moedehjk  echter  zal  in  de  meeste  gevallen  de  eigenlijke  emissie  wèl 
in  merkbare  mate  bijdragen  tot  de  vorming  der  lijn;  de  scherpe 
kant  der  lijn  moet  zich  dan  precies  ter  plaatse  van  de  kenmerkende 
golflengte  vertonnen. 
Hoe  IS  het  nu  echter  te  verklaren  dat  lijnen  van  andere  seriën 
onscherp  zijn  naar  den  tegenovergeslelden  kant?  Ook  dit  verschijnsel 
kunnen  wij  als  een  gevolg  van  anomale  dispersie  uitleggen,  indien 
emissiecentra  dier  andere  seriën  de  optische 
Echtheid  toeneemt  wanneer  wij  ons  van  de  positieve  koolspits  ver- 
lichtstrlt  “it  den  krater  afkomstige 
dL  d’  h " “"caven  kant  naar  de  koolspits  wenden  en 
dan  te  komen,  kleinere  golflengten  bezitten 
vtotó  n ««rielijnen  vertonnen  zich  verbreed  naar 
lolet.  De  gemakte  onderstelling  is  niet  onwaarschijnlijk.  Immers 
wTr;  volgens  detteorie  van 
‘“■'‘t'OOï  «ntetaan  door  den  stoot  van  negatieve  electron- 
b Kayser.  Handbuch  der  Spektroskopie  II,  S.  366, 
22* 
