( 330  ) 
ionen,  bewegen  zich  onder  den  invloed  der  electrische  spanning  in 
tegengestelde  richtingen ; het  dichtheidsverval  zal  dns  voor  de  beide 
soorten  ook  van  teeken  verschillen.  Seriën,  wier  lijnen  naar  rood 
onscherp  zijn  en  seriën,  wier  lijnen  naar  violet  uitvloeien,  zouden 
dan  volgens  deze  beschouwing  toekomen  aan  atoom-ioneii  van  tegen- 
gesteld teeken  - — een  conclusie,  die  in  elk  geval  waard  is,  aan 
nader  onderzoek  onderworpen  te  worden. 
De  gegeven  voorbeelden  mogen  voldoende  zijn  om  aan  te  toonen 
dat  het  noodig  is,  stelselmatig  te  onderzoeken  in  hoeverre  de  reeds 
bekende  spectraalverschijnselen  door  anomale  dispersie  veroorzaakt 
kunnen  zijn.  Een  aantal  gevallen  waarin  de  steeds  veronachtzaamde 
straalkromming  ongetwijfeld  den  toestand  beheerscht  heefh  vindt  men 
in  het  handboek  van  Kayser,  II,  p.  292 — 298,  304,  306,  348 — 351, 
359—361,  366. 
Dispersiebanden  in  de  spectra  van  hemellichamen. 
Daar  nagenoeg  elke  bijzonderheid  in  het  uiterlijk  van  spectraal- 
lijnen door  anomale  dispersie  kan  worden  verklaard,  mits  men  slechts 
het  bestaan  van  de  vereischte  dichtheidsverdeelingen  mag  aannemen, 
moeten  wij  bij  toepassing  op  astrophysische  verschijnselen  ons  af- 
vragen : kunnen  de  waarden  van  het  dichtheidsverval  voor  de  ver- 
schillende absorbeerende  gassen  op  de  hemellichamen  werkelijk  van 
dien  aard  zijn,  dat  de  lichtstralen  daarin  voldoende  gekromd  worden 
om  een  zóó  duidelijk  merkbaren  invloed  op  de  lichtverdeeling  in 
het  spectrum  uit  te  oefenen? 
In  vroegere  mededeelingen  heb  ik  aangetoond  ^),  dat  men  zich  bijv. 
de  zon  kan  voorstellen  als  een  gasvormig  lichaam,  waarin  de  bestand- 
deelen  innig  gemengd  zijn,  want  dat  alle  lichtverschijnselen  die  den 
indruk  geven  alsof  de  stoffen  op  de  zon  gescheiden  voorkomen,  in 
zulk  een  gasmengsel  kunnen  worden  teweeg  gebracht  door  anomale 
dispersie.  Thans  willen  wij  trachten  te  bewijzen  dat  dit  niet  alleen 
het  geval  zijn  kan,  maar  dat  het,  met  het  oog  op  de  meest  waar- 
schijnlijke dichtheidsverdeeling,  zoo  zijn  moet. 
Stellen  wij  de  dichtheid  van  onze  atmosfeer  aan  de  oppervlakte 
1 
der  aarde  gelijk  0.001293.  Op  1050  cm.  hoogte  is  zij  van  dit 
bedrag  kleiner,  dus  het  vertikale  dichtheidsveiwal  bedraagt 
0.001293 
1050  X 760 
16  X 10- 
-10 
1)  Versl.  Natuurk.  Afd.  VIII,  p.  510—523;  XI,  p.  126-135,  650—663;  XII, 
p.  300-334  ; XIII,  p.  26-32,  138—145,  359-363.  ... 
