( 332  ) 
natriumlijnen,  zal  schijnen  te  komen  van  punten,  die  enkele  secun- 
den  hoogs  buiten  den  zonnerand  liggen,  behoeft  de  kromtestraal  van 
zulke  anomaal  gebroken  stralen  slechts  weinig  kleiner  te  zijn  dan 
7 X lO’o  c.m.  Stellen  wij  bijv. 
= 6 X c.m. 
Nemen  wij  verder  aan,  dat  van  de  beschouwde  lichtsoort  de  golf- 
lengte 0.4  Angstr.  eenheden  grooter  is  dan  die  van  D^,  dan  is  daar- 
voor, zooals  men  uit  de  waarnemingen  van  Woon  en  van  Jewett 
kan  afleiden  (zie  blz.  327),  2?'  = J600;  voor  het  dichtheidsverval  van 
den  natriumdamp  wordt  dus  gevonden : 
dA' 
ds 
1 
= 0.0001  X 10-10, 
1600  X 6 X lO'o 
een  grootheid,  2900  maal  kleiner  dan  het  dichtheidsverval  van  het 
gasmengsel. 
Indien  dus  slechts 
3000 
van  het  gasmengsel  uit  natriumdamp 
bestaat,  zal  reeds  ten  gevolge  van  het  radiale  dichtheidsverval  de 
kritische  sfeer  omgeven  schijnen  door  een  ,,chromosfeer”  van  licht, 
dat  bedriegelijk  veel  op  natriumlicht  gelijkt.  De  bedoelde  lichtsoort 
heeft,  om  zoo  te  zeggen,  zijn  eigen  kritische  sfeer,  die  grooter  is  dan 
de  kritische  sfeer  van  het  niet  anomaal  gebroken  licht.  Was  het 
gehalte  aan  natrium  grooter,  dan  zou  de  ,,natriumchromosfeer” 
dikker  wezen. 
Uit  de  grootte  der  chromosfeer-  en  flash  sikkels,  die  bij  een  tofale 
zonsverduistering  worden  waargenomen  met  de  prismacamera,  is  men 
gewoon  te  besluiten  tot  de  hoogte,  waarop  de  verschillende  dampen 
in  de  zonne-atmosfeer  \ oorkomen.  Dit  is  volgens  onze  beschouwingen 
een  onjuiste  gevolgtrekking.  Men  zal  uit  die  waarnemingen  daaren- 
tegen iets  kunnen  afleiden  aangaande  de  verhouding  waarin  deze 
stoffen  in  het  gasmengsel  vertegeniooordigd  zijn,  wsuaneev  men 
eerst  in  het  laboratorium  de  dispersiekrommen  der  metaaldampen 
bij  bekende  dichtheden  onderzocht  zal  hebben. 
Tot  nu  toe  spraken  wij  alleen  van  het  normale,  radiale  dichtheids- 
verval. Door  strooming  en  werveling  ontstaan  echter  onregelmatig- 
heden in  de  dichtheidsverdeeling  met  gradiënten  van  verschillende 
richting  en  grootte.  En  daar  op  de  zon  de  resultante  van  zwaarte- 
kracht en  stralingsdruk  betrekkelijk  klein  is,  kunnen  aldaar,  eerder 
dan  op  aarde,  de  onregelmatige  dichtheidsgradiënten,  wat  hun  grootte 
betreft,  den  radialen  gradiënt  nabijkomen  of  zelfs  hier  en  daar 
overtreffen. 
De  straalkromming  in  die  ongelijkmatigheden  moet  grillig  gevormde 
natrinm-protuberanties  doen  verschijnen,  wier  grootte  mede  afhan- 
