( 339  ) 
van  den  epidjdimis,  resten  van  dezen  gang  in  den  vorm  van  hyda- 
tiden  heb  ik  niet  waargenomen.  Ook  in  de  literatuur  vind  ik  ze 
niet  vermeld. 
Bij  de  geslachtsklier  van  het  volwassen  dier  vond  ik  de  verbinding 
van  testikel  en  epididymis  gevormd  door  een  mesorchium  waarin 
blijkbaar  slechts  een  enkel  kanaal  de  communicatie  tusschen  de  beide 
deelen  vormde.  (Didelphjs  Halmaturus).  Waarschijnlijk  geldt  ook 
hetzelfde  voor  Hypsiprymnus  waar,  volgens  Disselhorst  ^),  de  epidi- 
dymis  eene  spoelvormige  aanzwelling  in  het  verloop  van  het  vas 
deferens  is. 
Omtrent  den  mikroskopischen  bouw  van  testikel  en  epididymis 
vind  ik  bij  Disselhorst  de  mededeeling  dat  deze  overeenkomt  met 
die  van  andere  dieren.  Waar  hierop  oogenblikkelijk  volgt:  „die 
Spermatogenese  war  in  vollem  Gange”,  schijnt  het  mij  dat  deze 
mededeeling  meer  betrekking  heeft  op  den  bouw  der  kanaalepitheliën 
dan  wel  op  den  aard  der  verbinding  van  testikel  en  epididymis. 
Eene  vergelijking  met  wat  wij  bij  andere  zoogdieren  aantreffen, 
leert  ons  het  volgende. 
In  het  vrouwelijk  geslacht  komt  nu  en  dan  (althans  bij  den  mensch) 
eene  uitgroeiing  tot  stand  van  het  kraniale  einde  van  den  Woltf’schen 
gang,  die  dan  leidt  tot  het,  door  Roth  het  eerst  beschreven  en 
door  Mihalkovics  ®)  als  gedeelte  van  den  Wolff’schen  gang  herkende, 
tubo-parovariaalkanaal.  Waar  echter  bij  Marsupialiers  de  Woltf’sche 
gang  tot  in  de  geslachtsklier  indringt,  blijft  het  tubo-parovariaalkanaal 
van  den  mensch  tusschen  de  beide  bladen  van  het  Ligamentum  latum. 
Van  het  mannelijk  geslacht  geldt  het  volgende. 
Een  rete  testis,  hetzij  men  dit  heeft  op  te  vatten  als  eerst  later 
opgetreden,  op  de  tubuli  seminiferi  gelijkende  kanaaltjes  (Coert)"),  of 
als  homologa  van  de  mergstrengen  van  ’t  ovarium  (Mihalkovics),  of 
als  ingegroeide  oernierkanaaltjes  (Kollmann)  ®),  wordt  bij  de  buidel- 
dieren niet  aangetrotfen.  Ontstaat  gedurende  de  verdere  ontwikkeling 
een  op  ’t  rete  testis  gelijkend  netwerk  in  den  Marsupialier  testikel, 
1)  R.  Disselhorst.  Die  mannlichen  Geschlechtsorgane  der  Monotremen  und 
einiger  Marsupialen. 
Semon’s  Zoölogische  Forschungsreisen  in  Australiën  und  dem  Malayischen  Archioel 
1904.  p.  121.  ^ 
Geciteerd  naar  Mihalkovics. 
) Mihalkovics,  Untersuchungen  über  die  Entwickelungsgeschichte  der  Uro-genital- 
organe  der  Granieten. 
Internat.  Zeitschrift  für  Anatomie  und  Histologie.  Bd.  2. 
4)  CoERT,  Over  de  ontwikkeling  der  geslachtsklier  bij  de  zoogdieren.  Diss.  Leiden 
1898. 
) Kollmann,  Lehrbuch  der  Entwickelungsgeschichte  des  Menschen. 
