( 371  ) 
aan  zoet  water  in  streken^  die  meer  bij  het  aziatische  faunagebied 
behooren,  gebonden  is.  Rh.  asper,  die  maar  weinig  verschilt  van  Rh. 
novaeguineae  is  echter  bovendien  door  Bleeker  van  Sumatra  en,,wat 
veel  belangrijker  is,  door  Günther  van  de  Wanderer  Baj  op  het 
eiland  Guadalcanar,  Salomo-Eilanden,  evenwel  in  ,,fresh  Avater”  op- 
gegeven. In  elk  geval  dus  dicht  bij  zee.  Dat  geldt  ook  voor  een 
vroegere  mededeeling  van  mij,  dat  hij  op  Ambon  werd  aangetroffen, 
meer  nog  van  het  exemplaar,  dat  ik  bij  Balangnipa,  in  den  beneden- 
loop van  den  Tangka,  kort  \mor  de  uitmonding  in  den  golf  van  Boni, 
ving.  Hier  was  het  water  reeds  brak  en  stroomde  langzaam.  Rhia- 
cichthys  heeft  dus  een  zeer  wijde  verspreiding,  schuwt  in  elk  geval 
brakwater  niet,  waarmede  het  voorkomen  in  NieuAv-Guinea  in  be- 
teekenis  verliest. 
Een  tAveede  groep : het  charakteristieke  element  der  fauna  A^ormende, 
is  tevens  australisch.  Deze  laatste  groep  eischt  verdere  verklaring, 
wat  haar  oorsprong  aangaat. 
De  hedendaagsche  toestand,  waarbij  de  Torresstraat  Australië 
van  Nieuw-Guinea  scheidt,  vormt  door  die  straat  een  onoverkomelijke 
barrière,  juist  voor  die  groep,  die  ik  uharakteristiek  noemde.'  Want 
al  mogen  ook  enkele  soorten  van  Rhombatractüs  en  Melanotaenia 
tot  den  riviermond  afzakken  en  zelfs  zwak  brakwater  kunnen  ver- 
duren, van  de  ongeveer  24  soorten  kent  men  geen  enkele  uit  zee. 
De  barrière  kan  dus  niet  teniet  gedaan  worden  door  de  groep  A^an 
eilanden  in  de  Torres-straat.  Zij  zijn  daarvoor  te  arm  aan  zoetwater, 
te  zeer  koraaleilanden,  daargelaten,  dat  zij  onderling  en  vooral  van 
Nieuw-Guinea  en  van  Australië  gescheiden  zijn,  door  breede  zee- 
armen met  een  hoog  zoutgehalte  en  sterke  getijstroomen.  Het  gelijk- 
tijdig vooikoraen  dier  charakteristieke  vormen  én  in  Nieuw-Guinea 
én  in  Australië  eischt  dus  het  vroeger  bestaan  van  eene  vastere' en 
uitgebreide  verbinding.  Die  verbinding  moet  zoo  ver  van  het  hedeii 
verwijderd  zijn,  dat  b.  v.  de  representanten  der  straks  genoemde 
Melanoraeniiden  tijd  hadden  zich  soortelijk  te  scheiden,  wat  feitelijk 
gebeurd  is,  want  van  de  12  Melanotaeniiden,  die  men  thans  reeds 
van  Nieuw-Guinea  kent  en  van  de  ongeveer  12,  die  uit  het  tropische 
en  subtropische  Australië  beschreven  zijn,  is  er  geen  een  gemeen- 
zaam, alhoewel  enkele  soorten  slechts  zeer  geringe  verschillen  ver- 
tonnen. Lang  geleden  (naar  geologische  tijdrekening)  kan  het  dus 
alweer  niet  zijn,  dat  de  boven  geeischte  verbinding  tusschen  Nieuw- 
Guinea  en  Australië  bestond.  Taxatie  van  dien  termijn  ligt  voor- 
loopig  op  het  gebied  , der  hypothese.  Als  daarbij  zoogeographisch, 
meer  in  het  bizonder  ichthyologisch  sentiment  een  woord  mag 
meespreken,  zou  ik  het  tijdstip  dier  landverbinding  niet  verder 
