( 405  ) 
van  een  enorm  aantal,  kogelronde,  zeer  groote  en  sterk  diibbei- 
brekende  vloeistofdnippels,  welke  alle  het  bekende  zwarte  kruis 
der  sferoliethen  vertoonen  ^),  doch  met  dat  al  werkelijk  vloeien 
kunnen.  Men  kan  dezen  toestand  soms  (zie  Noot)  willekeurig  langen 
tijd  bestendigen.  Doch  ook  kunnen  zij  daarna  samen  stroomen  tot 
grootere,  eemgszins  op  scherpbegrensde  kristallen  gelijkende,  plaat- 
\ormige,  hooggekleurde  vloeibare  individuen.  Deze  zijn  vaak  veel- 
hngen  van  vloeistofdnippels ; de  grenzen  tusschen  de  afzonderlijke 
individuen  wisselen  door  temperatuurslingeringen  telkens. 
Opmerkelijk,  en  terstond  in  ’t  oog  vallend,  is  hierbij  de  isotrope 
rand  van  de  massa.  Door  druk  of  door  verschuiving  van  ’t  dek- 
glaasje,  evenzoo  bij  de  slierige  stroomingen,  die  men  hierin  door 
temperatuurveranderingen  kan  teweeg  brengen,  kan  licht  aangetoond 
worden,  dat  deze  isotrope  rand,  door  eene  parallele  oriënteering  der 
vloeibare  individuen,  slechts  „pseudo-isotroop”  is,  en  identiek  met 
de  rest  der  fase.  Zelfs  gelukt  ’t  soms,  door  veelvuldig  herhaalde 
verwarming  en  daarop  volgende  snelle  afkoeling,  om  de  geheele 
massa  dit  pseudoisotroop  aspekt  te  bgeven  ^).  Deze  stof  is  van  dit 
verschijnsel  wel  het  best-bekende  voorbeeld. 
§ 6.  Verhit  men  nu  verder,  en  wel  héél  voorzichtig,  dan  ziet  men 
de  grootere  vloeiende  kristallen  zoowel  als  de  nog  tusschen  hen 
inhggende  kleinere  druppels  iu  snelle  beweging  komen  : de  grootere 
individuen,  die  veelal  uit  twee-,  en  vierlingen  bestaan,  lossen  zich 
weer  op  m een  menigte  bolvormige  druppels,  en  deze  verdwijnen 
met  de  kleinere,  bij  eene  bepaalde  temperatuur  geheel  in  de  isotrope 
vloeistof,  die  nu  ook  werkelijk  isotroop  Ü-.  De  bolletjes  van  de  vloei- 
stof roteeren  daarbij  in  rechtschen  en  linkschen  zin,  onder  tordeering 
1)  Men  kan  echter  veeltijds  eene  scheeve  uittreding  der  optische  symmetrle-as  waar- 
nemen, waardoor  de  indruk  ontstaat,  of  men  loodrecht  op  eene  der  optische 
assen  van  een  twee-assig  kristal  ziel,  of  op  een  éénassig  kristal,  scheef  op  de 
optische  as  gesneden  Ook  neemt  men  dan  gekleurde  ringen  waar,  die  thans 
iptischen  vorm  hebben.  Hoogst  merkwaardig  is  ’t,  dat,  als  de  fase  door  afkoeling 
zeer  taai  vloeibaar  IS  geworden,  deze  ellipsoïdale  droppels,  voorzien  van  ringen  en 
scheeve,  doch  onderling  parallel  gerichte  assen  langen  tijd  in  schijnbaar  onbe- 
wegehjken  toestand  te  houden  zijn  te  midden  der  pseudo-isotrope  of  zwak  dubbel- 
brekende  vloeistof.  Zij  richten  zich  onderling  als  ellipsoïdale  magneetjes, 
trewnnp^  anisotroop- vloeibare  fase  heeft,  o.a.  bij  de  twee  valeraten,  eene  buiten- 
kan r pseudo-isotropcn  toestand  te  verplaatsen.  Men 
van  de  grens  van  den  droppel  zich  veelal,  onder  verbreeding 
van  de  isotroop-hjkende  strook,  van  zelf  binnenwaarts  verplaatst.  Ook  is  ’t 
nLmitffn  T heen, 
normaal  op  de  begrenzing  daarvan,  aaneengesloten  heenleggen. 
