( 441  ) 
zich  in  e,  dan  kunnen  II„  in  c,  T„  in  a,  ly  in  h,  Ily  in  d en  IV„  in 
li  A^erduisterd  worden.  Is  hij  daarentegen  in  ƒ,  dan  kan  dit  alleen 
met  IVy  in  h het  geval  zijn. 
IV  kan  natuurlijk  alleen  in  g een  anderen  wachter  verduisteren, 
en  wel  ieder  der  drie  anderen  in  de  beide  reeds  beschouwde  snij- 
punten zijner  loopbaan. 
Elke  wachter  zou  dus  zes  verschillende  verduisteringen  kunnen 
opleveren,  maar  berekent  men  de  stralen  der  kernschaduwen  voor 
de  plaatsen  der  andere  wachters,  dan  verkrijgt  men  in  sommige  ge- 
vallen eene  negatieve  uitkomst,  een  teeken  dat  de  top  van  den  kegel 
der  kernschaduw  den  anderen  wachter  niet  bereikt. 
Nemen  wij  voor  de  stralen  der  wachters  de  in  de  eerste  afdeeling 
dezer  mededeeling  genoemde  waarden  aan,  doch  verminderd  met  het 
bedrag  der  irradiatie,  5)  dan  blijkt,  dat  in  slechts  twee  gevallen  eene 
totale  verduistering  kan  plaats  hebben.  III„  kan  namelijk  II, j en 
I„  totaal  verduisteren  ; ly  op  weinig  na  Ily.  Bereikt  de  schaduw  den 
anderen  wachter  niet,  dan  zou  een  bewoner  van  dezen  laatsten  eene 
ringvormige  zoneklips  zien. 
Dit  heeft  nl.  plaats  voor  I„  ten  opzichte  van  IV„  . 
>}  Iln  ))  j)  )>  Illy  611 
)}  IHn  )>  )5 
>>  ))  ))  >>  Ify  6n  Illy. 
In  de  overige  15  gevallen  kan  er  eene  gedeeltelijke  verduistering 
plaats  hebben. 
Het  spreekt  wel  van  zelf,  dat  dit  toch  alleen  gebeuren  kan,  als 
bij  de  heliocentrische  conjunctie  het  verschil  der  heliocentrische 
breedten  {y' — y),  kleiner  is  dan  de  som  der  stralen.  Daar  het  mij 
echter,  bij  toetsing  der  door  de  heeren  Fauth  en  Nijland  waar  ge- 
nomene  bedekkingen,  gebleken  is,  dat  volgens  de  tafels  van  Damoiseau 
het  verschil  in  bteedte  wel  eens  iets  grooter  gevonden  werd  dan  die 
som,  de  door  die  tafels  berekende  breedten  dus  niet  geheel  te  ver- 
trouwen zijn,  zoo  zijn  in  de  volgende  tabel  alle  heliocentrische  con- 
juncties tusschen  1 April  en  20  Mei  1908  (beide  ingesloten)  opgenomen. 
Wij  willen  nog  even  opmerken  dat  de  plaat  opzettelijk  geteekend 
is,  om  een  ongunstig  geval  voor  te  stellen,  althans  voor  het  geval 
dat  de  eclipseerende  wachter  „nabij”  en  de  „geëklipseerde  „veraf” 
staat.  Naarmate  de  schijnbare  afstand  (elongatie)  van  Jupiter  af  ge- 
rekend, grooter  is,  wordt  voor  dit  geval  de  kans  op  verduistering 
grooter. 
De  voorbereiding  voor  de  berekening,  nl.  het  teekenen  van  de 
boopbanen  der  wachters,  is  dezelfde  als  bij  het  berekenen  der  geo- 
centrische conjunctie  (zie  hiervoor  de  eerste  afdeeling),  maar  uit  de 
