( 470  ) 
gebruikelijke  wijze  in  den  lichtboog  vervlnchtigd.  Het  zeer  samen- 
gestelde banden-spectrum,  door  den  lichtboog  bij  afwezigheid  van  metaal- 
dampen  uitgezonden,  strekt  zich  ver  in  het  ultra-rood  uit.  Dit 
bemoeilijkt  echter  in  geenen  deele  het  onderzoek  van  de  metalen. 
Het  treedt  namelijk,  bij  voldoenden  metaal-rijkdom  van  den  boog, 
geheel  op  den  achtergrond.  Wel  maakt  het  continue  spectrum,  dooi- 
de gloeiende  deeltjes  in  den  boog  uitgezonden,  de  waarneming  van 
enkele  zwakkere  lijnen  min  of  meer  bezwaarlijk,  en  blijft  de  emissie 
van  koolzuur,  het  verbrandings-product  der  kolen,  met  een  maximum 
bij  4.44  p,  bijna  onverzwakt  bestaan. 
Het  beeld  van  den  boog  wordt  door  een  hollen  spiegel  geworpen 
op  de  spleet  van  een  spiegelspectrometer ; de  stralen  worden  door 
een  steenzout-prisma  ontleed,  en  een  deel  van  het  zoo  gevormde 
spectrum  treft  een  lineaire  thermozuil.  Deze  is,  naar  het  voorbeeld 
van  Rubens,  uit  ijzer  en  constantaan  opgebouwd ; daarbij  zijn  alle 
afmetingen  kleiner  gekozen  dan  bij  het  model,  en  is  een  zeer  groote 
gevoeligheid  bereikt.  Zoowel  de  emitteerende  spleet  als  de  thermozuil 
zijn  vast  opgesteld ; om  op  deze  laatste  achtereenvolgens  verschillende 
deelen  van  het  spectrum  te  doen  invallen,  kan  het  prisma  kleine 
hoeken  gedraaid  worden.  Een  Wadworthsche  combinatie  van  prisma 
en  vlakken  spiegel  handhaaft  bij  de  draaiing  de  deviatio  minima. 
Bij  de  keuze  en  den  bouw  der  instrumenten  is  te  rade  gegaan 
met  de  wenschelijkheid,  het  uiterst  inspannende  aflezen  van  den 
galvanometer,  en  het  gelijktijdig  noteeren  van  den  bijbehoorenden 
stand  van  het  prisma,  door  automatisch  registreeren  te  vervangen. 
Daarbij  had  ik  de  grootsche  opstelling  voor  oogen,  waarmede  Langlet 
sedert  jaren  de  intensiteits-kromme  van  het  ultra-roode  zonnespectrum 
op  een  photographische  plaat  vastlegde.  Dat  deze  methode  om  wai-mte- 
spectra  te  registreeren  geen  navolging  heeft  gevonden,  in  plaats  van 
de  tijdroovende  visueele  waarneming,  moet  daaraan  worden  toe- 
geschreven, dat  vooreerst  een  zeer  ingewikkeld  mechanisme  noodig 
is,  om  volkomen  overeenstemming  te  verzekeren  tusschen  de  lineaire 
verschuiving  van  de  photographische  plaat  en  de  draaiing  van  den 
spectrometer,  en  dat  er  bovendien  bijzondere  eischen  gesteld  moeten 
worden  aan  de  gelijkmatigheid  van  de  temperatuur  der  omgeving 
gedurende  de  waarneming. 
Met  zeer  eenvoudige  hulpmiddelen  heb  ik  een  methode  van  regis- 
treeren ingericht,  die  de  beide  moeilijkheden  ontgaat,  terwijl  zij  toch 
de  zekerheid  der  ,, correspondentie”  geheel  verwezenlijkt,  en  ook 
juiste  uitkomsten  levert  wanneer  temperatuurs-veranderingen  der 
omgeving  onvermijdelijk  zijn.  Daartoe  is  vooreerst  de  geleidelijke 
