( 545  ) 
Scheikunde.  — De  Heer  Holi.kman  doet,  mede  namens  den  Heer 
Dr.  G.  L.  Voerman,  eene  mededeeling  over:  ,Jiet  «-  en  het 
(i-thiopheentuar.’' 
In  1886  is  door  V.  Méyer  omtrent  deze  zuren  (die  hij  ook  ont- 
dekte) een  zeer  merkwaardig  onderzoek  gepubliceerd.  In  hoofd- 
zaak komt  dit  hierop  neer,  dat  naast  de  twee  theoretisch  mogelijke 
monocarboonzuren  van  het  thiopheen 
/SlCOoH 
k|co.2H 
s s 
Smp.  126°.2  Smp.  138°.4 
nog  een  derde  isomeer  werd  verkregen,  a-thiopheenzuur,  van  een 
smeltpunt  117.5 — 118',  dat  echter  in  zijne  derivaten,  zooals  het 
amied,  het  phenjlureumderivaat  van  het  amied,  het  aniidoxiein,  het 
thienon  (C^HgSj^CO,  zoo  volkomen  op  de  overeenkomstige  derivaten 
van  het  «-zuur  geleek,  dat  zij  voor  identiek  moesten  verklaard 
worden,  ware  het  niet,  dat  uit  de  a-derivaten  weder  het  a-zuur  met 
zijn  smp.  118^,  uit  de  «-derivaten  het  «-zuur,  smp.  126^,  werd 
teruggekregen.  V.  Meyer  drukt  zich  zelf  aldus  uit:  „Die  Verglei- 
„chung  der  a-  und  «-Saure  ergab  immer  von  Neuen  das  merk- 
,,würdige  Resultat,  dass  die  beiden  Sauren  wirklich  in  ihren  Eigen- 
,, schaften  durchaus  verschieden  sind,  und  dass  die  Verschiedenheiten 
,,sich  als  constante,  durch  keinerlei  Reinigung  oder  Umwandlungen 
,,zu  entfernende  Eigenschaften  erwiesen;  dass  aber  alle  Derivate  der 
,, beiden  Sauren  in  ihren  physikalischen  Eigenschaften  absolutzusammen- 
„fallen  und  für  identisch  (im  gewöhnlichen  Sinne)  erklart  werden 
„müssten,  wenn  sie  nicht  die  Eigenschaft  besassen,  dass  jedes  aus  der 
,, «-Saure  dargestellte  Derivat  bei  der  Rückführung  auch  wieder  (t- 
„Saure,  jedes  a-Derivat  dagegen  a-Saure  lieferte.” 
Daar  het  a-zuur  o.a.  door  oxydatie  van  teerthiotoleen  was  ver- 
kregen, hetgeen  een  mengsel  van  «-  en  ^l-thiotoleen  is,  vermoedde 
V.  Meyer,  dat  dit  a-zuur  toch  een  mengsel  van  «-  en  jl-zuur  zoude 
zijn,  en  het  gelukte  hem  ook  inderdaad  om  door  oxydatie  van  een 
mengsel  der  beide  thiotolenen  in  bepaalde  verhouding,  of  ook  door 
langzame  kristallisatie  van  een  mengsel  van  «-  en  /?-zuur  uit  koud 
water,  een  zuur  te  verkiljgen,  dat  met  het  a-zuur  geheel  overeen- 
komstig was.  Hiermede  was  nu  wel  is  waar  eene  belangrijke 
schrede  voorwaarts  gedaan,  maar  het  gedrag  van  zulk  een  mengsel, 
alsmede  van  de  daarvan  verkregen  derivaten  was  toch  nog  altijd 
hoogst  merkwaardig. 
A.  236,  200;  zoo  ook  V.  Meïer,  die  Thiophengruppe  bl.  188 — 207. 
