( 546  ) 
Desalniettemin  heeft,  sinds  dit  uitvoerige  onderzoek  van  V.  Meyer, 
jiieinand  zicli  in  de  verloopen  20  Jaar  meer  met  liet  onderzoek  dezer 
zuren  bezig  gehouden,  hoewel  de  ontwikkeling  der  phasenleer  kon 
doen  verwachten,  dat  het  dier  leer  mogelijk  zoude  zijn,  een  nader 
inzicht  in  de  boven  beschreven  verschijnselen  te  geven. 
De  vermoedelijke  oorzaak  daarvan  moet  wel  daarin  gezocht  worden, 
dat  deze  zuren  zeer  moeielijk  toegankelijk  zijn,  waardoor  zij,  die 
zich  met  onderzoekingen  over  de  phasenleer  bezighouden,  van  de 
bereiding  dezer  praeparaten  zijn  teruggeschrikt.  Toen  dan  ook  de 
Heer  Voerman  op  mijn  verzoek  de  nadere  bestudeering  dezer  zuren 
op  zich  nam  was  het  ons  duidelijk  dat  het  eerste  wat  er  te  doen 
viel,  zoude  zijn  om  eene'  betere  bereidingswijze  dezer  stoffen  te  vinden. 
Inderdaad  is  ons  dit  ook  voor  het  «-zuur  op  bevredigende  wijze 
gelukt.  Wat  het  /?-zuur  betreft,  hebben  wij  wel  een  andere  en  ook 
betere  bereidingswijze  uitgewerkt,  maar  zij  is  (och  door  de  nog  altijd 
geringe  opbrengst  gebrekkig  gebleven.  Van  daar  dan  ook,  dat  wij 
ons  voorloopig  hebben  moeten  bepalen  tot  een  onderzoek  der  zuren 
zelf,  dat  der  derivaten  uitstellende,  totdat  meer  materiaal  zal  ver- 
kregen zijn. 
Bereiding  van  a-thiopheenzuur.  Door  V.  Meyer  en  zijne  leerlingen 
werd  dit  zuur  het  beste  verkregen  door  oxydatie  van  propiothienon 
O4H3S.COC2H5,  daar  de  oxjdatie  van  het  veel  gëmakkelijker  toeganke- 
lijke acetothienon  C4H3S.COCH3  een  mengsel  van  «-thiopheenzuur  en 
thienylglyoxylzuur  leverde,  dat  vrij  lastig  te  scheiden  was.  Het  is 
ons  gelukt  om  het  acetothienon  nagenoeg  quantitatief  in  «-thiopheen- 
zuur over  te  voeren,  waarbij  wij  van  de  volgende  overwegingen 
nitgingen.  Oxy deert  men  een  methylketon,  dan  heeft  de  ervaring 
geleerd,  dat  de  methylgroep  vrij  gemakkelijk  tot  carboxyl  wordt,  waar- 
door dus  een  gl3mxylzuur  wordt  verkregen  : R.CO.CH3— ^R.CO.CO^H. 
Tracht  men  echter  dit  glyoxylznur  verder  af  te  breken  tot  het  over- 
eenkomstige carboonzLiur : R.CO.CO3H— ^R.COjH^  dan  gaat  dit  moeielijk 
en  het  oxydatiemiddel  grijpt  daarbij  ook  de  groep  R aan,  waardoor 
de  opbrengst  aan  het  gewenschte  carboonzuur  meestal  onvoldoende 
wordt.  Nu  heb  ik  echter  voor  eenigen  tijd  een  methode  gevonden 
om  zuren  R.CO.CO^H  quantitatief  in  R.CO^H  over  te  voeren ; het 
is  de  aanwending  van  waterstofsuperoxyd  die  dit  mogelijk  maakt, 
waardoor  eene  gladde  splitsing  volgens  het  schema : 
'^HO  OH  ” = R COOH  + CO.  + H.0 
wordt  verkregen.  Deze  methode  heeft  hier  ook  tot  het  gewenschte 
doel  gevoerd.  De  oxydatie  van  het  acetothienon  wordt  dus  in  tweeën 
nitgevoerd,  eerst  de  vorming  van  het  thienylglyoxylzuur,  dat  vervol- 
