( 555  ) 
Het  geleidings  verin  ogen  van  het  zuivere  i5-zuur  is  vroeger  bepaald 
door  Loven  (Ph.  Ch.  19,  458)  die  vond 
100  l-  = 0,0078. 
met  welke  waarde  de  door  mij  gevondene  goed  overeenstemt. 
De  invloed  van  de  plaats  van  het  zwavel-atoom  ten  opzichte  van 
de  carboxjlgroep  is  zeer  duidelijk. 
Uit  deze  waarnemingen  blijkt,  dat  de  zuren  in  waterige  oplossing 
op  hun  wederzijds  geleidingsvermogen  slechts  zeer  weinig  invloed 
uitoefenen,  daar  het  bij  de  mengsels  gevonden  geleidingsvermogen 
met  dat  hetgeen  uit  de  samenstelling  door  rechtlijnige  interpolatie  te 
berekenen  is,  vrijwel  overeenkomt.  Een  samentreden  hunner  inole’ 
culen  in  zulke  oplossing  kan  hieruit  niet  aangenomen  worden. 
Physiologie.  — De  Heer  Zwaardemaker  biedt  een  mededeeling  aan 
„Over  de  quantitatieve  hetrelcking  tusschen  vagusimkkeling  en 
hartsiverking , naar  aanleiding  van  onderzoekingen  van  den 
Heer  P.  Wolterson.”  ’). 
Als  proefdier  diende  de  moerasschildpad  (Eniys  orbicularis),  waar- 
aan met  behulp  van  onpolariseerbare  electroden  van  Donders  ^), 
door  middel  van  condensatorladingen  de  rechter  n.  vagus  werd  ge- 
prikkeld, terwijl  boezem  en  kamer  volgens  de  suspensiemethode 
geregistreerd  werden.  De  mica-condensators  hadden  een  capaciteit 
van  0,02,  0,2  en  1 m.  F.,  de  voltage  wisselde  van  een  fractie  van 
een  volt  tot  12  volt,  een  enkele  maal  zelfs  meer.  Hieruit  werd  de 
prikkelsterkte  in  ergs  (resp.  in  Coulombs  volgens  Hoorweg)  berekend. 
Slechts  een  gedeelte  van  deze,  bij  de  lading  door  de  zenuw  passee- 
rende,  energie  werkt  als  prikkel.  Welk  gedeelte  dit  is,  blijft  onbe- 
kend, maar  wordt  verondersteld  in  dezelfde  proefreeks  niet  al  te 
zeer  te  wisselen.  In  de  typische  proeven  had  een  sumraatie  van  tien 
in  een  tempo  van  op  elkaar  volgende  prikkels  plaats,  in 
bijzondere  experimenten  werden  enkelvoudige  prikkels  of  ook  wel 
andere  summaties  otiderzocht.  Van  vermoeienis  is  bij  de  gevolgde 
wijze  van  proefnemen  weinig  merkbaar,  eerder  van  een  iets  gevoe- 
liger worden  van  het  stelsel  van  den  n.  vagus  tegen  het  einde  eener 
proefreeks. 
Prikkeling  van  den  rechter  vagus  geeft  bij  den  schildpad  vooreerst 
verlenging  van  den  duur  eener  hartperiode  en  wel  in  dien  zin, 
b Voor  bijzonderheden  zij  naar  diens  weldra  verschijnend  proefschrift  verwezen. 
2)  Onderz.  Phys.  Lab.  Utrecht  (3j.  Deel  1 p.  4,  PI.  I.  fig.  1.  (1872). 
®)  De  duur  eener  hartperiode  gerekend  van  het  voetpunt  eener  sinuscontractie, 
of  als  deze  niet  zichtbaar  is  eener  boezemcontractie,  tot  aan  het  eerstvolgende 
voetpunt  eener  sinuscontractie  resp.  boezemcontractie. 
