( 563  ) 
door  de  betrekking  op  te  sporen,  tiisschen  sterkte  van  vagus-prikkel 
en  duur  der  inotrope  werking,  maar  deze  laatste  is  niet  zelf  een 
chemische  reactie,  doch  slechts  eene  wijziging  van  de  voorwaarden, 
waaronder  periodiek  zich  herhalende  reacties  zijn  gesteld.  De  nega- 
tieve inotropie  kan  hoogstens  als  eene  vermindering  van  de  grootheid 
C in  de  formule  y = worden  opgevat,  m.  a.  w.  aannemende, 
dat  door  vagusprikkeling  de  hoeveelheid  der  zooeven  bedoelde  in 
omzetting  verkeerende  stof  vermindert.  Ook  dit  is  intusschen  nog 
onzeker,  Avant  in  de  chemische  reactie  der  automatie  stelt  C een 
deel  van  Langley’s  receptieve  substantie  voor,  die  van  de  contractiele 
substantie  verschillend  is.  Ik  hel  er  dus  toe  over,  de  beide  chemismen 
uit  elkander  te  houden  en  de  inotropie  geheel  op  zichzelf  te  beschouwen. 
Nemen  wij  dit  standpunt  in,  dan  is  te  vermelden : 1“  dat  bij 
zwakke  aangroeiende  vagusprikkels  het  inotroop-etfect  op  sinus  en 
voorkamer  met  de  sterkte  van  den  prikkel  geleidelijk  toeneemt,  tot- 
dat een  zekere  mate  van  inotropie  bei'eikt  is,  welke  niet  overschreden 
wordt,  hoe  sterk  men  de  prikkel  ook  neemt;  2®  dat  een  analoge 
verhouding  geldt  voor  den  duur  van  het  inotroop-etfect;  3“  dat  het 
pessimum  van  contractiliteit  zich  bevindt  ongeveer  op  de  grens  van 
het  eerste  en  tweede  derde  of  vierde  van  den  geheelen  tijdsduur, 
voor  welke  de  inotropie  bestaat. 
Samen  vattend  komen  wij  derhalve  tot  de  conclusie: 
A.  de  chronotropie,  door  vagusprikkeling  te  voorschijn  geroepen, 
kan  worden  teruggebracht  tot  een  negatief  katalytische  werking  op 
een  chemisme,  dat  aan  de  pulsatie  ten  grondslag  ligt. 
B.  de  inotropie  laat  per  analogiam  een  soortgelijke  opvatting  toe, 
maar  het  is  onmogelijk  dit  te  staven,  daar  hier  voorshands  geen 
tijden  van  gelijken  omzet  kunnen  worden  opgespoord. 
Als  nevenuitkomst  werd  vastgesteld  : 
a.  het  bestaan  van  tweeërlei  negatiei  chronotrope  vezels  in  den 
rechter  v'agus  van  de  schildpad. 
h.  een  bijzonder  groote  gevoeligheid  van  het  schildpadhart  voor 
inotropie  der  voorkamer  door  vagusprikkeling,  in  die  mate  dat  eene 
enkelvoudige  condensatoren tlading  in  staat  is  de  bedoelde  wijziging 
te  voorschijn  te  roepen,  en  deze  ook  bij  gesommeerde  prikkeling 
vroeger  verschijnt  en  langer  blijft  dan  de  chronotropie. 
c.  het  een  enkel  maal  optreden  van  spontaan  hartwoelen  in  een 
verwarmd  schildpadhart,  terstond  na  een  door  vagusprikkeling  teweeg- 
gebrachte hoofd  vertraging. 
