( 794  ) 
verschijnselen  voor,  die  het  proces  der  bloedvorming  in  die  placenta 
op  zoo  ongemeen  heldere  wijze  zichtbaar  maken,  dat  in  dit  geval 
de  evidentie  moeilijk  te  loochenen  zal  zijn. 
Men  zou  mogen  zeggen  dat  bij  Galeopithecus  de  bloedvorming 
in  de  placenta  volgens  een  veel  eenvoudiger  schema  geschiedt,  dan 
bij  Tarsius,  zij  het  ook  dat  de  hoofdlijnen  dezelfde  blijven  en  dus 
ook  hier  de  kernlooze  haemoglobine-voerende  bloedlichaampjes  niet 
als  gewijzigde  cellen,  maar  als  kernderivaten  moeten  worden  opgevat. 
Evenzoo  getuigt  de  Galeopithecus-placenta  er  van  dat  niet  alleen 
de  moederlijke  mucosa,  maar  ook  het  embryonale  trophoblast  aan 
de  bloedvorming  deelnemen,  terwijl  de  aldus  gevormde  bloedlichaamp- 
jes — ook  voor  zoover  zij  door  embryonaal  weefsel  geleverd  worden 
— uitsluitend  in  de  moederlijke  bloedbanen  circuleeren. 
Eenvoudiger  is  het  proces  bij  Galeopithecus  vooral  in  dit  opzicht, 
dat  hier  geen  megalokaryocyten  bij  de  bloedvorming  een  rol  spelen, 
waardoor  het  minder  gemakkelijk  valt  om  — zooals  Weidpinreich 
dit  gedaan  heeft  — bloedlichaampjes,  die  bij  het  uiteenvallen  der 
groote  gelobde  kernen  dezer  megalokaryocyten  vrij  komen,  te  be- 
schouwen als  werden  zij  op  dat  oogenblik  langs  phagocytischen  weg 
verslonden ! 
De  haematopoiese  wordt  bij  Galeopithecus  op  de  volgende  wijze 
ingeleid.  Ongeveer  terzelfder  tijd  dat  de  jeugdige  kiemblaas,  die  juist 
het  tweebladige  gastrulatie-stadium  (gastrulatie  door  delaminatie  ^)) 
doorloopen  heeft,  zich  tegen  de  oppervlakte  van  het  sterk  geplooide 
en  gezwollen  nioederlijke  slijmvlies  heeft  vastgezet,  reageert  dat 
slijmvlies  op  de  ook  bij  andere  zoogdieren  (Tarsius,  ezel,  konijn, 
vleermuis,  enz.)  bekende  wijze,  door  merkbare  veranderingen  van  de 
uterus-klieren  in  de  nabijheid  van  deze  aanhechtingsplaats  en  door 
de  vorming  van  zoogenaamd  trophospongia-weefsel,  dat  uit  eene 
modificatie  bestaat  van  het  interglandulaire  bindweefsel,  nog  versterkt 
door  proliferaties  van  uterus-  en  klier-epithelium. 
Als  eindproduct  van  deze  voorbereidende  verschijnselen  zien  wij 
nu  een  deel  van  de  moederlijke  mucosa  vóór  ons,  waarin  het  gedeelte 
van  de  kiemblaas  dat  met  de  mucosa  verkleefd  is  eene  meer  com- 
pacte proliferatie  voorstelt,  terwijl  meer  peripherisch  de  uterusklieren 
door  sterke  verwijding  van  het  lumen  duidelijk  van  de  verdere 
uterusklieren  verschillen,  zooals  dit  evenzoo  bij  Tarsius,  Lepus,  e.  a. 
zoogdieren  tijdens  de  vroege  zwangerschap  het  geval  is.  De  verwijde 
klieren  kunnen  tot  aan  haar  mond  vervolgd  worden : die  mond  stelt 
1)  Later  vervaardigde  doorsneden-reeksen  van  Tarsius  geven  nog  klaarder  beel- 
den dan  die  welke  gediend  hebben  voor  mijne  figuren  van  1898. 
2)  Zie  hierover  Anatomischer  Anzeiger  Bd.  26.  p.  353. 
