( 795  ) 
het  klierlumen  echter  niet  langer  met  het  uterus] urnen  in  verbinding, 
omdat  te  dezer  plaatse  het  embryonale  trophoblast  den^samenhang 
verbroken  heeft  en  de  kliermonden  bedekt. 
Dat  trophoblast  vertoont  ook  onmiskenbare  teekenen^van  celwoe- 
kering,  hoewel  het  niet,  zooals  bij  egel,  Tarsius,  Tupaja  e.  a.  het 
moederlijk  epithelium  dadelijk  aantast  en  verwoest,  maar  eerder 
gezegd  kan  worden  dit  moederlijk  epithelium  in  volle  woekering 
tegenover  zich  te  vinden,  zooals  zulks  ook  voor  Sorex  door  mij 
geconstateerd  is.  In  plaats  van  echter  vlak  tegen  elkaar  aan  te  sluiten, 
blijven  van  den  aanvang  af  ruimten  tusschen  trophoblast  en  tropho- 
spongia  uitgespaard,  die  deels  in  onderling  verband  staan,  deels  door 
trophoblast-vlokken,  die  zich  tegen  het  trophospongiaweefsel  vast- 
hechten, in  kleinere  afdeelingen  worden  onderverdeeld.  Aldus  ver- 
krijgt de  vrije,  naar  het  embryo  gekeerde  binnenvlakte  van  het 
trophoblast  een  gecapitonneerd  aanzicht  ’). 
Reeds  in  vroege  ontwikkelingsstadia,  wanneer  er  van  de  afplooiing 
van  het  embryo  nog  geen  sprake,  is  en  lang  voordat  bloedvoerende 
allantoisvlokken  zich  ter  nadere  voltooiing  der  placenta  tegen  deze 
trophoblastvlokken  hebben  aangelegd,  treffen  wij  in  de  hier  bedoelde 
ruimten  tusscdien  trophoblast  en  trophospongia  rijkelijk  bloedlichaampjes 
aan,  waarvan  de  herkomst  niet  uitsluitend  uit  de  moederlijke  vaten 
mag  vastgesteld  worden,  al  lijdt  het  geen  twijfel,  dat  een  samenhang 
van  deze  ruimten  met  het  moederlijk  vaatstelsel  vroeg  tot  stand 
komt.  Immers  ook  met  de  ad  hoe  verwijde  uterusklieren  staan  deze 
ruimten  op  de  boven  aangeduide  wijze  in  verband.  En  in  deze 
klieren  zooAvel  als  in  het  interglandulaire  weefsel  en  in  de  cellige 
begrenzing  van  de  hierbedoelde  ruimten  vinden  verschijnselen  plaats 
die  ons  nopen  tot  de  gevolgtrekking,  dat  een  groot  aantal  van  deze 
bloedlichaampjes  in  loco  ontstaan. 
Vervolgen  wij  die  verschijnselen  tot  aan  hun  vroegste  optreden, 
zoo  vinden  wij  dat  in  de  verwijde  klieren  op  vele  punten  com- 
pacte celhoopen  optreden,  die  soms  geheel  los  in  de  klier  liggen, 
maar  in  andere  gevallen  nog  in  directen  samenhang  met  de  celbe- 
kleeding  van  de  klier  worden  aangetrotfen.  Wij  moeten  aannemen 
dat  dit  laatste  den  oorspronkelijken  toestand  voorstelt  en  dat  wij 
hier  dus  te  doen  hebben  met  eene  epitheliale  woekering,  waardoor 
nieuw  celmateriaal  in  het  gebied  van  de  toekomstige  placenta  wordt 
aangevoerd. 
b Quarterly  Journal  of  Mier.  Science” vol.  35. 
2)  Zekere  wijzigingen,  die  ik  waarnam  wanneer  de  kiemblaas  zich  ontwikkelt  in 
een  uterus  die  nog  in  het  puerperale  stadium  verkeert,  kunnen  hier  buiten  sprake 
blijven. 
