( 796  ) 
Het  eindproduct  van  deze,  in  vroege  stadiën  zich  als  zoo  duide- 
lijke celhoopen  voordoende  weefselklorapen,  is  eene  agglomeratie  van 
aanvankelijk  nog  samenhangende  kernlooze  bloedlichaampjes.  De 
geleidelijke  overgang  van  de  kernhoudende  cellen  in  de  bloedschijfjes 
kan  stap  voor  stap  vervolgd  worden,  wanneer  men  achtereenvolgens 
praeparaten  van  de  jongste  en  van  de  daaropvolgende  stadiën  ver- 
gelijkt: dikwijls  vindt  men  in  hetzelfde  praeparaat  allo  overgangen 
bijeen.  Het  blijkt  daarbij,  dat  mijne  gevolgtrekkingen  voor  Tarsius 
en  Tupaja  in  1898  gemaakt  ook  hier  bevestiging  vinden,  dat  n.1, 
door  gradueele  omzettingen  uit  de  zich  wijzigende  kernen  der  hier- 
boven bedoelde  celhoopen,  de  bloedschijfjes  te  voorschijn  komen  en 
dat  daarbij  veelal  overgangstoestanden  optreden,  die  vergelijkbaar  zijn 
met  wat  ik  in  de  bovenaangehaalde  verhandeling  ,,haematogoniën” 
genoemd  heb.  Zij  gelijken  op  poljnucleaire  leucocyten,  waarvan  zij 
echter  ook  volgens  Maximow  en  Siegenbeek  van  Heukelom  (zie 
zittingsverslag  van  de  vergadering  van  26  November  1898)  door 
zekere  kenmerken  te  onderscheiden  zijn.  Meer  in  het  bijzonder  is 
dit  verschijnsel  nagegaan  door  Poljakoff,  die  eveneens  de  kernlooze 
zoogdierbloedlichaampjes  als  kernderivaten,  niet  als  kernloos  geworden 
cellen,  opvat,  en  in  wiens  verhandeling  talrijke  afbeeldingen  gegeven 
worden  van  stadiën,  overeenkomende  met  wat  door  mij  als  haemato- 
goniën  werd  aangeduid.  Poljakoff  schiet  — blijkens  zijn  literatuur- 
opgave — mijne  aan  zijne  publicatie  voorafgaande  verhandeling  van 
1898  niet  gekend  te  hebben : de  overeenkomstige  resultaten  waartoe 
wij  reeds  vroeger  gekomen  zijn,  worden  door  de  verschijnselen  bij 
Galeopithecus  op  treffende  wijze  bevestigd. 
Maar  ook  nog  uit  andere  bronnen  dan  deze  epitheliale  klier- 
proliferaties  ontstaan  bloedlichaampjes.  Tusschen  de  verwijde  klieren 
vindt  men  bij  Galeopithecus  in  het  trophospongia-weefsel  zeer  in 
het  oogvallende  groepen  van  groote  cellen  met  groote,  doch  cirkel- 
ronde kern.  Zij  vertonnen  eene  neiging  om  te  samen  in  nesten 
bijeen  te  liggen,  welke  nesten  dan  door  gerekte  cellen  (die  een 
schijn  wand  vormen  welke  in  de  verte  aan  een  endothelium  zou  kun- 
nen doen  denken)  min  of  meer  worden  bijeen  gehouden. 
Ook  deze  cellen  worden  gaandeweg  in  bloedlichaampjes  opgelost : 
naarmate  de  uterus  in  omvang  toeneemt  en  de  trophospongia  hare 
opeenvolgende  ontwikkelingstadiën  doorloopt,  verdwijnen  zij : de  bloed- 
lichaampjes die  aan  hen  hun  ontstaan  danken,  vallen  in  de  boven- 
genoemde ruimten,  van  waar  zij  in  de  verdere  cü'culatie  worden 
opgenomen.  De  tusschenstadia  welke  wij  bij  deze  wijze  van  bloed- 
1)  Biologie  der  Zelle.  In  Arcli.  f.  Auat.  u.  Phys.  Abth.  1901.  PI.  I en  II. 
