( 798  ) 
reeds  gewijzigde  kern  in  deze  stukken  wordt  opgelost  en  daardoor 
de  vergelijkbaarheid  naet  poly nucleaire  leucocyten  meer  tastbaar 
schijnt,  gaat  de  kleur  veelal  gaandeweg  meer  gelijken  op  die  welke 
de  bloedlichaampjes  zelve  in  het  kunstmatig  gefixeerde  praeparaat 
aannemen.  Soortgelijks  werd  ook  door  mij  in  1898  voor  Tarsius 
geconstateerd  en  afgebeeld. 
Ten  slotte  wil  ik  er  op  wijzen,  dat,  waar  mijne  resultaten  en  die 
van  PoLJAKOff  in  zoovele  punten  aaneensluiten  ook  Rettrrek  in  jaarg. 
1901  van  het  Journal  de  r Anatomie  et  de  la  Physiologie  (Structure, 
développement  et  fonction  des  ganglions  lymphatiques,  p.  700) 
soortgelijke  uitkomsten  .verkregen  heeft  en  geneigd  is  een  nog  enger 
genetisch  verband  tusschen  polynucleaire  leucocyten  en  haematogoniën 
aan  te  nemen,  waar  hij  verklaart  dat  de  uit  de  lymph  klieren  vrij- 
geworden  leucocjhen  ,,finissent  par  se  convertir,  dans  la  lymphe  ou 
Ie  sang  en  hématies,  grace  a la  transformation  hémoglobique  de  leur 
noyau  . . . 
Zoo  vormen  dus  de  waarnemingen  door  mij  aan  Galeopithecus  verricht 
een  nieuwen  schakel  in  den  keten,  die  aanvangt  bij  Heinrich  Mueller 
in  1845  {Zeitschrift  für  rationelle  Medizin  vol.  3.  p.  260),  dan  door 
Wharton  Jones  {Phil.  Trans.  1846,  p.  65  en  71)  en  Huxley  {Lessons  in 
Elementary  Physiology,  1866,  ji.  63)  verder  gesmeed  en  gedragen  werd, 
om,  sedert  in  1898  ook  Tarsius  daaraan  een  schakel  heeft  toegevoegd, 
met  toenemend  gewicht  de  vraag  naar  den  oorsprong  der  kernlooze 
bloedlichaampjes  van  de  zoogdieren  vast  te  verbinden  aan  de  voor- 
stelling dat  deze  elementen  in  het  zoogdierlichaam  niet  gel  ijk  waardig 
zijn  met  cellen,  maar  als  kernderivaten  moeten  worden  opgevat. 
Geologie.  — De  Heer  Wichmann  biedt  eene  mededeeling  aan  van 
den  Heer  L.  Hutten,  „Over  fossiele  Trichecliiden  uit  Zeeland 
en  Beilgië.” 
t^Gde  aangeboden  door  den  Heer  Max  Weber). 
Verleden  zomer  vond  een  visscher  tegenover  Breskens  in  deWes 
terschelde  eenen  grooten  schedel,  die  door  toedoen  van  Dr.  S. 
Schouten  in  het  bezit  kwam  van  het  Geologisch  Instituut  der  Univer- 
siteit  te  Utrecht. 
Het  fragment  behoort  aan  een  ouden  Trichechus  toe,  doch  verschilt 
in  sommige  opzichten  van  den  tegenwoordig  levenden  Walrus.  Bij 
nadere  bestudeering  bleek,  dat  het  de  schedel  van  den  tertiairen 
Tïlchechus  Huxleyi  moest  zijn,  waarvan  tot  nu  toe  alleen  de  slagtanden 
bekend  waren,  die  in  den  ,,Red  Crag”  van  SufFolk  gevonden  zijn. 
