( 799  ) 
Deze  heeft  Ray  Lankester  beschreven.  Van  den  schedel  moge  de 
beschrijving  hier  volgen. 
Het  ligt  voor  de  hand,  om  eerst  het  fragment  te  vergelijken  met 
den  recenten  Walrus  en  daarna  met  de  reeds  bekende,  fossiele 
Trichechiden. 
1.  Beschrijving  van  den  Schedel  en  vergelijking  met  den  Walrus^ 
De  merkwaardig  goede  conservatie  is  wel  het  opvallendste  aan 
den  schedel.  Hij  heeft  dit  gemeen  met  sommige  resten  van  diluviale 
land  zoogdieren,  die  eveneens  in  de  Schelde  gevonden  zijn.  Wel  kwam 
de  schedel  in  verschillende  stukken  hier  aan,  maar  de  breukvlakken 
waren  absoluut  versch  en  alle  deelen  passen  volkomen  op  elkander. 
Waarschijnlijk  brak  dus  het  fossiel  eerst  toen  het  opgevischt  werd. 
Aan  volledigheid  laat  de  schedel  niets  te  wenschen  over,  daar  alleen 
stukken  van  nasale,  maxillare  en  frontale,  een  deel  van  het  vomer, 
de  conchae  en  enkele  tanden  ontbreken.  De  schedel  was  opgevuld 
met  een  fijnkorrelige  grijze  klei;  de  buitenwand  van  het  cranium 
was  begroeid  met  Balaniden  en  Bryozoën.  Ofschoon  het  fossiel  zeer 
zwaar  is,  bracht  eene  chemische  analyse  van  een  stukje  been  niets 
bijzonders  aan  het  licht.  Het  bevat  n.l.  nog  vrij  veel  organische  stof 
en  bestaat  overigens  vooral  uit  CaO  en  PjOj,  terwijl  eene  geringe 
hoeveelheid  ijzerhydroxyde  het  been  donkerbruin  kleurt. 
Dat  onze  Trichechus  volwassen  is,  wordt  bewezen  door  de  afwe- 
zigheid van  alle  naden  en  door  de  sterke  ontwikkeling  van  alle 
kammen. 
Als  vergelijkingsmateriaal  waren  24  recente  schedels  en  26  paren 
slagtanden  beschikbaar.  Zeer  onaangenaam  was  de  groote  variabiliteit 
der  nu  levende  Walrussen.  Daardoor  toch  verandert  een  bepaald 
kenmerk  zoo  sterk  bij  de  verschillende  individuen,  dat  men  bij  het 
beperkte  materiaal  bijna  steeds  in  onzekerheid  blijft,  of  het  analoge 
kenmerk  bij  het  fossiel  binnen  of  buiten  de  variatiebreedte  voor  de 
recente  dieren  ligt.  Het  zal  blijken,  dat  in  de  meeste  opzichten  het 
fragment  tot  de  oude  Walrussen  nadert,  maar  dat  de  slagtanden  aan- 
merkelijk van  die  der  levende  dieren  afwijken. 
Beschouwt  men  den  achterkant  van  den  fossielen  schedel,  dan 
valt  dadelijk  zijne  betrekkelijk  groote  hoogte  op.  Zij  wordt  veroor- 
zaakt door  de  sterke  ontwikkeling  van  den  processus  mastoïdeus  en 
door  een  hoogen  kam  op  de  lambda-naad  (crista  lambdoïdea). 
Deelt  men  de  schedelhoogte  en  de  hoogte  van  den  processus  mas- 
toïdeus door  de  schedelbreedte,  dan  krijgt  men  twee  quotiënten,  die 
bij  het  fossiel  grooter  zijn  dan  bij  den  Walrus.  Hierbij  werd  de 
hoogte  vaa  den  processus  mastoïdeus  gemeten  door  den  verticalen 
afstand  tusschen  den  onderkant  van  het  foramen  magnum  en  de 
54* 
