( 800  ) 
basis  van  het  mastoïduitsteeksel.  De  gevonden  verschillen  zijn  echter 
gering:  voor  dit  kenmerk  staat  dus  ’t  fossiel  op  het  einde  der 
variatierij  van  den  Walrus.  Het  sterke  relief  op  den  processus  mas- 
toïdeus  en  de  buitengewone  grootte  der  crista  occipitalis  externa 
evenals  der  crista  lambdoïdea  zijn  kenmerken,  die  de  fossiele  schedel 
met  sommige  oude  Walrussen  gemeen  heeft. 
Kleine  veranderingen  vindt  men  ook  in  de  omgeving  van  het 
foramen  magnum.  De  canalis  hypoglossi  mondt  bij  den  Walrus  bei- 
derzijds steeds  met  twee  openingen  aan  den  binnenkant  van  de  con- 
djli  in  het  cranium,  terwijl  het  fossiel  slechts  eene  enkele,  kleine 
opening  vertoont.  Dit  kenmerk  heeft  echter  wel  geen  groote  waarde, 
daar  toch  de  monding  van  den  canalis  hypoglossi  steeds  sterk  varieert. 
Het  foramen  magnum  is  bij  het  fossiel  veel  meer  dorsiventraal  afge- 
plat dan  bij  den  Walrus,  doch  ook  dit  is  een  zeer  veranderlijk  ken- 
merk. Men  krijgt  hier  weer  vergelijkbare  getallen,  als  de  breedte 
van  het  foramen  magnum  door  zijne  hoogte  gedeeld  Avordt.  De  con- 
dyli  occipitalis  zijn  bij  het  fossiel  minder  sterk  dan  normaal  en  ver- 
tonnen samen  eene  spoel  vormige  gedaante,  terwijl  ze  bij  den  walrus 
zich  naar  boven  toe  steeds  meer  naar  buiten  uitstrekken  ; ook  steken 
ze  hier  boven  den  bovenrand  van  het  foramen  magnum  uit,  waar  ze 
ginds  onder  diens  bovenrand  blijven. 
Van  al  deze  kleine  verschillen  hebben  wel  de  vorm  der  condyli 
en  van  het  foramen  magnum  de  grootste  beteekenis,  terwijl  de  hoogte- 
verhoudingen  en  de  monding  van  den  canalis  hypoglossi  van  gerin- 
gere waarde  zijn. 
De  schedelbasis  vertoont  niet  meer  verschillen  met  den  Walrus  dan 
de  achterkant.  De  lengte  van  beide  schedels,  vergeleken  met  hunne 
breedte,  komt  geheel  overeen.  Het  eerste  verschil  betreft  de  ligging 
van  het  foramen  lacerum  en  van  den  canalis  alisphenoïdeus.  Deze 
toch  liggen  bij  den  Walrus  dicht  achter  elkaar,  terwijl  ze  bij  ’t  fossiel 
gescheiden  zijn  door  eene  vrij  massieve  beenlamel,  die  zich  van  het 
os  petrosum  uit  naar  den  processus  pterygoïdeus  uitstrekt.  Ook  is  de 
gewrichtskom  voor  de  onderkaak  zeer  breed,  en  dit  heeft  weer  ten 
gevolge,  dat  de  processus  pterygoïdei  kort  bij  elkaar  gekomen  zijn. 
Verdere  veranderingen  treden  op  aan  den  voorkant  der  schedelbasis 
door  de  grootte  der  slagtand -alveolen.  De  alveolenbuitenwand  ver- 
toont een  zijdelingsch  uitsteeksel,  evenals  bij  den  Walrus,  en  alleen 
iets  massiever ; de  afstand  tusschen  de  beide  uitsteeksels  is  daardoor 
ook  iets  grooter  dan  bij  den  Walrus.  We  deelen  weer  dezen  afstand 
door  de  schedelbreedte  : het  fossiel  ligt  op  het  einde  der  variatierij 
van  den  Walrus.  De  grootte  der  slagtandalveolen  veroorzaakt  echter 
nog  een  ander  verschil.  Hierdoor  worden  n.1.  de  tandrijen  op  elkaar 
