( 801  ) 
gedrongen,  zoodat  de  afstand  der  beide  incisivi,  vergeleken  met  de 
schedelbreedte,  uiterst  klein'  is.  Dit  komt  eehter  ook  bij  enkele  oude 
Walrussen  voor.  Verder  is  de  ondeikant  der  bovenkaak  verschillend 
van  vorm  : bij  den  Walrus  is  zij  breed  ‘en  uitgehold,  bij  ’t  fossiel 
smal  en  vlak. 
De  zij  vlakte  van  den  schedel  vertoont  in  één  opzicht  een  groot 
verschil  met  den  Walrus,  n.1.  in  den  vorm  der  slagtanden.  In  alle 
vorige  eigenschappen  naderde  het  fossiel  tot  de  oude  Walrussen  en 
als  ’t  ook  in  de  slagtanden  weinig  van  hen  was  afgeweken,  zou  de 
reden  voor  eene  afscheiding  al  zeer  bedenkelijk  geweest  zijn.  Dit  is 
echter  niet  het  geval.  De  kromming  der  slagtanden  is  bij  ’t  fossiel 
veel  sterker  dan  bij  den  Walrus.  Bepalen  we  den  kromtestraal  van 
alle  slagtanden,  dan  is  deze  bij  het  fossiel  27  cm.,  bij  deii  Walrus 
nooit  minder  dan  33  cm.  Daarbij  is  echter  te  bedenken,  dat  zulke 
kleine  kromtestralen  alleen  bij  jonge,  vrouwelijke  Walrussen  met 
betrekkelijk  zwakke  tanden  voorkomen.  Bij  de  oude  dieren  echter, 
waarmee  we  toch  onzen  schedel  moeten  vergelijken  lag  de  krom- 
testraal nooit  onder  45  cm.  en  was  meest  grooter  .dan  50  cm. 
Terwijl  dus  in  de  vorige  eigenschappen  het  fossiel  op  de  oude 
Walrussen  gelijkt,  verwijdert  het  zich  in  den  vorm  der  slagtanden 
zeer  ver  van  hen.  Ook  zijn  de  slagtanden  slanker  en  de  rechter 
tand  vertoont  diepe  overlangsche  groeven. 
Uit  de  slagtanden  kunnen  we  ook  nog  een  besluit  trekken  over 
den  ouderdom  van  het  dier.  Bij  de  jonge  individuen  is  de  pulpaholte 
zeer  diep  ; ze  wordt  bij  toenemenden  leeftijd  langzaam  opgevuld  met 
osteodentine.  Bij  het  fossiel  nu  had  de  pulpaholte  nog  maar  een 
Dwarse  doorsnede  door  de  slagtandbasis  van  Trichechus  Hu.'deyi. 
Gevonden  bij  Breskens  in  de  Westerschelde. 
