( 802  ) 
diepte,  van  S'/a  cm.  Ook  is  de  dikte  der  slagtanden  in  het  midden 
grooter  dan  aan  de  basis,  v^^at  er  op  wijst,  dat  de  periode  van  den 
sterksten  tandgroei  voorbij  is. 
Evenzoo  wijst  de  belangrijke  afslijting  der  tanden  op  een  ouder 
individu. 
Vatten  we  nu  de  resultaten  der  vergelijking  van  ’t  fossiel  met 
den  Walrus  samen  : 
De  fossiele  schedel  behoort  aan  een  walrusachtig  dier  toe,  wiens 
schedel  zich  in  het  algemeen  door  krachtige  ontwikkeling  van  de 
recente  dieren  slechts  weinig  onderscheidt,  maar  die  zich  door  den 
vorm  der  slagtanden  geheel  van  hen  verwijdert. 
Vei-gelijkend  anatomisch  is  de  waarde  van  het  fragment  helaas 
nihil,  want  het  vertoont  vele  Trichechiis-eigenschappen,  zoo  de  sterke 
crista  occipitalis  externa,  den  grooten  processus  mastoïdeus  en  de 
massieve  bulla  ossea  nóg  typischer  dan  de  recente  dieren. 
2.  Vergelijking  van  den  schedel  met  de  reeds  bekende, ' 
fossiele  Ibdchechiden. 
Fossiele  schedelresten  van  Trichechiden  zijn  uit  Noord-Amerika, 
Engeland  en  België  bekend.  Ook  zijn  schedels  van  Trichechus  rosmarus 
l)esehreven  uit  den  ondergrond  van  Parijs  (17),  Hamburg  (10)  en  Keulen 
(25);  maar  het  is  gebleken,  dat  deze  door  menschen  daarheen  gebracht 
zijn.  De  Noord-Amerikaansche  vondsten  schijnen  tot  het  pleistoceen  en 
mioceen  te  behooren  (2J).  De  tertiaire  schedel  wijkt  in  het  aantal 
der  kiezen  van  Trichechus  rosmarus  af  (8) ; de  pleistocene  resten 
zijn  identiek  met  Trichechus  rosmarus,  hoewel  De  Kay  voor  een 
schedelfragment  van  Accomac  County  in  Virginia  de  fossiele  soort 
Trichechus  Virginianus  heeft  opgesteld. 
De  Engelsche  fossielen  zijn  het  eerst  in  den  ,,Red  Crag”  van  Süffolk 
gevonden,  waar  ze  zich  echter  op  ,,secundarer  Lagerstatte”  bevinden ; 
waarschijnlijk  behooren  ze  tot  het  oudere  plioceen  (19).  Later  zijn 
ze  ook  aangetroffen  in  de  ,,Cromer  Forest  Beds”  (32).  Het  zijn  alleen 
slagtanden,  die  zich  door  sterke  kromming,  geringere  dikte  en  diepere 
overlangsche  groeven  van  de  slagtanden  der  walrussen  onderscheiden. 
Ook  meent  Ray  Lankester,  dat  ze  in  ’t  algemeen  grooter  zijn  dan 
die  van  den  Walrus,  hoewel  de  maximale  grootte  van  beide  dezelfde 
is.  Deze  slagtanden  vertonnen  dus  eene  zeer  goede  overeenkomst  met 
die  van  het  Zeeuwsche  fossiel. 
De  belgische  Trichechiden,  welke  in  den  „Crag”  van  Antwerpen 
voorkomen,  zijn  door  P.  J.  van  Beneden  beschreven  in  een  werk, 
dat  er  prachtig  uitziet  (26).  Jammer  maar,  dat  de  inhoud  daar  zoo 
weinig  mee  harmonieert,  daar  aan  eene  bedenkelijke  phantasie  meer 
