( 805  ) 
het  parietale  omhoog  en,  doordat  ze  zich  mediaan  ver  naar  voreïl 
uitstrekt,  oefent  ze  deze  Averking  op  een  groot  deel  van  den  omtrek 
van  het  parietale  uit.  De  sterke  ontwikkeling  van  den  processus 
mastoïdeus  en  vooral  zijn  frontale  stand,  trekken  den  onderkant  van 
het  parietale  en  den  bovenkant  van  het  squamosum  naar  buiten  en 
werken  zoo  aan  den  onderkant  van  het  parietale  evenzoo  als  de 
crista  lambdoïdea  aan  den  boven-  en  achterkant : door  beiden  samen 
wordt  de  concave  vorm  van  het  parietale  teweeg  gebracht.  Terwijl 
nu  de  sterke  ontwikkeling  van  de  crista  lambdoïdea  en  de  hoogte- 
toename  van  den  processus  mastoïdeus  ook  eene  verhooging  van  den 
schedel  tegenover  den  Walrus  veroorzaken,  wordt  hij  door  den  fron- 
talen  stand  der  processus  mastoïdei  verbreed.  Immers  deze  staan 
bij  den  Walrus  schuin  naar  voren  gericht  en  zijn  bovendien  smaller 
dan  bij  Alachtherium.  Het  kan  dus  niet  verwonderen,  dat  de  absolute 
hoogte  en  breedte  van  den  schedel  de  analoge  maten  bij  den  Walrus 
overtreffen,  maar  dat  hunne  verhouding  binnen  de  variatiegrenzen 
der  recente  dieren  ligt. 
Andere  verschillen  met  Trichechus  rosmarus  treden  op  aan  de 
schedelbasis.  Bij  den  Walrus  strekt  eene  zeer  groote  bulla  ossea  zich 
uit  van  den  externrand  van  basioccipitale  en  basisphenoïd  tot  aan 
den  processus  mastoïdeus  en  naar  voren  tot  aan  de  fossa  glenoïdea; 
eene  min  of  meer  duidelijke  groeve  scheidt  deze  bulla  ossea  in  een 
rostraal  en  een  caudaal  gedeelte.  Bij  Alachtherium  echter  is  de  bulla 
ossea  zeer  klein  en  hij  verwijdert  zich  daardoor  duidelijk  van  het 
Trichechustjpe.  Eenigszins  in  aansluiting  hiermede  ligt  de  fossa 
glenoïdea  bij  Alachtherium  ver  naar  achteren  : de  ruimte  tusschen  ge- 
wrichtskom  en  processus  mastoïdeus  is  zeer  klein.  Terwijl  nu  bij 
den  Walrus  de  fossa  glenoïdea  zich  op  den  processus  jugalis  van 
het  squamosum  uitstrekt,  zoodat  boven  haar  het  squamosum  schuin 
naar  achteren  opstijgt,  ligt  ze  bij  Alachtherium  veel  minder  vrij  en 
vóór  haar  stijgt  het  squamosum  steil  in  de  hoogte.  We  zullen  later 
zien,  dat  dit  van  belang  is  bij  de  beschouwing  der  mandibula^  waar- 
aan het  schedelfragment  door  v.  Beneden  is  toegevoegd. 
Een  verder  verschil  vertoont  de  grens  van  basioccipitale  en  basi- 
sphenoïd. Afgezien  van  eene  naar  voren  divergeerende  crista  en  eene 
daarachter  gelegen  beiderzijdsche  ruwheid  op  hel  basioccipitale,  gaan 
deze  beenderen  bij  den  Walrus  geleidelijk  in  elkaar  over.  Bij  Alach- 
therium is  de  buitenkant  der  sutura  sphenoccipitalis  sterk  verdikt; 
er  heeft  zich  een  werkelijke  knobbel  gevormd,  die  alleen  aan  den 
linkerkant  is  bewaard  gebleven.  De  achterkant  van  het  basisphenoïd 
is  nu  links  hoog  tegen  dezen  knobbel  opgetrokken  en,  in  plaats  van 
normaal  de  schedelbasis  te  volgen,  staat  het  hier  bijna  sagittaal:  het 
