( 806  ) 
volledige  basisphenoïd  moet  dus  eene  diepe  mediane  groeve  vertoond 
hebben.  Analoge  veranderingen  zijn  aan  het  basioccipitale  opgetreden, 
dat  naar  den  knobbel  toe  eene  diepe  concaviteit  vertoont.  Ook  is  hier- 
door de  hoek  tiisschen  basisphenoïd  en  basioccipitale  scherper  ge- 
worden dan  bij  den  Walrus. 
Om  den  achterkant  van  den  schedel  vergelijkbaar  te  maken  met 
den  walrusschedel,  zetten  we  het  fragment  zoo,  dat  de  bovenkant 
van  het  parietale  iets  naar  voren  helt,  evenals  bij  een  walrusschedel, 
die  zonder  slagtanden  op  tafel  wordt  gezet. 
Dan  loopt  ook  bij  beiden  het  basisphenoïd  iets  naar  voren  op  en 
het  basioccipitale  iets  naar  achteren  op,  zoodat  we  hunne  positie  als 
correspondeerend  kunnen  beschouwen. 
De  omtrek  van  den  achterschedel  vertoont  dan  bij  Alachtherium 
éene  groote  verandering,  die  veroorzaakt  wordt  door  de  sterke  crista 
lambdoïdea  en  de  breede  processus  mastoïdei.  Hierdoor  valt  n.1.  de 
schedelachterkant  uiteen  in  een  smal  supraoccipitaal  deel  en  een  zeer 
breed  temporaaldeel,  een  verschijnsel,  dat  ook  soms  bij  oude  Wal- 
russen eenigszins  is  aangeduid,  maar  toch  nooit  in  die  mate  als  bij 
Alachtherium.  Ook  heeft  Alachtherium  eene  zeer  kleine  hersenkas»: 
alle  beenderen  zijn  buitengewoon  dik.  Verder  loopt  bij  Alachtherium 
de  crista  lambdoïdea  mediaan  ver  naar  voren  en  vertoont  zelfs  nei- 
ging om  in  eenen  sagittalen  kam  over  te  gaan.  Zeer  opvallend  wordt 
dit  kenmerk  tegenover  den  Walrus  daardoor,  dat  de  crista  occipitalis 
externa  geheel  afwezig  is.  Waar  dus  het  occipitale  superius  bij  oude 
Walrussen  door  de  massieve  crista  occipitalis  sterk  convex  is,  ver- 
toont het  bij  Alachtherium  eene  diepe  mediane  plooi.  In  vergelijking 
met  Trichechus  vertoont  dus  de  achterschedel  van  Alachtherium  drie 
wijzigingen  : afwezigheid  der  crista  occipitalis  externa,  grootte  der 
processus  mastoidei  en  vorm  der  crista  lambdoïdea.  De  verschillen 
aan  den  zijkant  van  den  schedel  zijn  niet  zeer  groot  en  men  mag 
hier  zeker  niet  met  v.  Beneden  zeggen,  dat:  „la  conformation  de 
toutes  les  régions  est  complétement  différente”.  Vooral  met  de  schedels 
van  oude  mannetjes  Walrussen  vertoont  Alachtherium  hier  veel  pun- 
ten van  overeenkomst  en  het  schijnt  bijna,  dat  v.  Beneden  bij  zijne 
beschrijving  slechts  over  een  klein  vergelijkingsmateriaal  beschikte. 
De  vele  veranderingen  die  de  schedel  van  Alachtherium  tegenover 
Trichechus  vertoont,  hebben  hem  toch  niet  zijn  Trichechidenkarakter 
kunnen  ontnemen.  Evenwel  zijn  er  drie  verschijnselen,  die  hem  nader 
tot  de  Otaridae  brengen:  de  kleinheid  der  bulla  ossea,  de  afwezig- 
heid der  crista  occipitalis  en  de  neiging  der  crista  lambdoïdea  om 
boven  op  den  schedel  in  eenen  sagittalen  kam  over  te  gaan  *). 
1)  J.  A.  Allen  (30)  vermeldt  echter  van  Trichechus  obesus,  dat  ook  deze  eene 
kleine  bulla  ossea  heeft. 
